Het klinkt misschien raar, maar na drie weken Iran snakken zelfs wij alweer naar onze vrijheid. Vrijheid om zélf te bepalen welke kleren we aantrekken in plaats van altijd maar die wijde kleding en hoofddoek op, kijken we uit naar ons biertje bij de borrel, balen we ervan dat we niet makkelijk op facebook kunnen om te kijken wat onze vrienden in NL uitspoken en betalen we veel te veel geld voor een Toyota-onderdeel omdat veel landen Iran boycotten wat de prijs opdrijft. Af en toe zien we ook van die vrijheids-uitspattingen bij de Iraniërs. Een auto die je gevaarlijk hard inhaalt en langs ons scheert met een man erin met beide armen in de lucht (….en dus niet op het stuur) en harde dansmuziek op.

Of ‘s nachts als we met een taxi voor een stoplicht staan te wachten stopt naast ons een auto met uitgelaten dronken jongeren en harde muziek. Eén van hen stapt uit om wild dansend voor de auto te gaan staan om de politie uit te dagen en stapt na 1 minuut snel weer in, zodat de politie hem toch niet in de gaten krijgt. Volgens ons allemaal uitspattingen om even te ontkomen aan de dagelijkse onderdrukking, gewoon je even vrij voelen…..even jezelf zijn! Echt, het blijft voor ons een bijzonder land om mee te maken. Hét land waar we doorheen reizen waar de inwoners het meest gebukt gaat onder de politieke én geestelijke macht. Iets waar ze in Europa in de Middeleeuwen over vochten en gelukkig gescheiden is door de komst van het Trias Politica-beleid van Montesquieu.

Nadat we in Persepolis zo’n leuke ontmoeting hebben gehad met de familie van Asam en Mariam, ontmoeten we in Shiraz drie architectuur-studenten tijdens het bezichtigen van het graf van de wereldberoemde dichter Hafez. Ze spreken ons aan en we trekken vervolgens de hele middag met ze op. Ontzettend gezellig praten we over en weer over ons leven en over hun leven. Ze nodigen ons uit om samen met hen een rozenwaterdrankje te gaan drinken op het terras. Een favoriet Iranees drankje. Even wennen die smaak, maar daarna toch prima te doen. Wat zijn deze mensen toch gastvrij en nieuwsgierig!! De studenten vertellen dat ze wel vaker toeristen ‘oppikken’, omdat ze verder niet zoveel te doen hebben. Een favoriet tijdsverdrijf dus.

Shiraz is een mooie, relaxte stad. Het heeft veel parken waar de Iraniërs zelf veel zitten met bbq, potten thee en waterpijpen om er urenlang te picknicken met de hele familie. Ook worden deze parken veel gebruikt door jonge stellen om elkaar stiekem te ontmoeten. We horen namelijk van de studenten dat het op universiteiten én buiten op straat verboden is om als jongen en meisje elkaar aan te raken, alleen met elkaar praten is toegestaan. De enige mogelijkheid is dus in een park achter de bosjes!

Als we lekker op een terrasje in een park zitten te relaxen komt er en vrouw, ongeveer 35 jaar oud, op ons af om een praatje te maken. Als ze hoort dat we uit Nederland komen, het land volgens de Iraniërs van ‘flowers en football’, verspringt het gesprek al snel van het desastreuze spel van de Nederlanders tijdens het EK naar de vraag…….”in Holland, male to female and female to male?  We begrijpen helemaal niets van die vraag en vragen haar de vraag te herhalen. Wat blijkt? Ze vraagt ons of er in Nederland ook transgender operaties gedaan worden, net als in Iran. We beginnen te klapperen met onze oren, want nog geen minuut geleden leek het nog over koetjes en kalfjes te gaan. Even terzijde en voor jullie beeld, deze vrouw was geheel in chador bedekt met daaronder wel een wat grove mannelijke sportschoen. In heel gebrekkig engels legt ze uit dat er voor haar volgend jaar een operatie gepland staat om van haar een man te maken. Daarna zal ze haar familie verlaten om in Teheran te gaan samenwonen met haar vriendin, onder haar nieuwe mannelijke identiteit die ze van de overheid krijgt. We hebben het later zelf nog even nagezocht op internet en wat blijkt, Khomeini heeft vastgesteld dat er in de Koran over dit onderwerp niets is geschreven en staat het om die reden toe. Wat een gesprek op een doordeweekse dag in een zonnig park!?

Vanuit Shiraz volgen we een mooie B-weg door de bergen naar Esfahan, 500km. Het is een weg met weinig verkeer en veel stijgen en dalen. Een paar dagen hiervoor hebben we de thermostaat uit Tilles laten halen en de fan van het koelsysteem tijdelijk laten maken,  omdat onze Til wel heel erg vaak en snel oververhit raakte. Deze constructie zou het moeten houden totdat we in Noord-Iran aankomen waar we een aantal reparatiedagen hebben ingepland. Zoals we vaker meemaken op onze reis gedraagd Tilles zich voorbeeldig de dag na het garagebezoek, maar komt het eerste gebrek de tweede dag alweer om de hoek kijken. Met een rammelende radiator-fan rijden we de bergen in en laten we Marieke kennis maken met onze Tilles-nukken. Het uitzicht is spectaculair en doet ons denken aan de Toscaanse heuvels in Italië. We stoppen voor lunch op een bergtop met fantastisch mooi uitzicht en beseffen ons dat dit de reden is dat we reizen met eigen auto. Plekken opzoeken waar het openbaar vervoer nauwelijks komt en die je anders echt niet te zien krijgt!! Ondanks dat Tilles af en toe flink haar best moet doen om de drie dames de heuvels over te trekken, worden de 500km goed doorstaan.

Aan het einde van de dag komen we aan in Esfahan waar we een basic hotelletje in het centrum van de stad regelen. Volgens de Iraniërs is Esfahan ‘de mooiste stad van de wereld’ vanwege de prachtige moskeeën en de Europese uitstraling. Volgens ons is Esfahan een mooie stad, maar zeker niet de mooiste stad in de wereld. We zullen het er maarop houden dat Iraniërs niet zo vaak naar het buitenland op vakantie gaan om te kunnen vergelijken. Een visum naar het buitenland is voor hun ook heel lastig en duur om te verkrijgen en zorgt ervoor dat ze min of meer opgesloten zitten in eigen land, dus er zit een kern van waarheid in. Wel moet gezegd worden dat de moskee op Imam Square echt reusachtig is en het plein echt indrukwekkend mooi is.

Ook in Esfahan zitten de parken weer vol met gezellige picknick-families die aan het genieten zijn van het lekkere weer. Het valt ons op dat we best vaak jongeren zien lopen met een pleister op hun neus. Bij navraag blijkt dat het laten doen van een ‘nosejob’ even laagdrempelig is als het laten laseren van je ogen in Nederland. Opmerkelijk!

We lopen met z’n drieën lekker door de bazaar te slenteren en hebben zin in een colaatje op een terrasje. Helaas zijn terrasjes hier niet te vinden, maar als tegenhanger vind je hier op iedere straathoek een drukbevolkte ijssalon, waar ook wij het beroemde ijs ‘Faludeh’ nuttigen. Een soort van bevroren spagetti-slierten met limoensaus eroverheen. Net als het rozenwater even wennen, maar daarna prima te doen.

We zijn van mening dat wij dit land niet kunnen verlaten zonder de aankoop van een mooi met de hand gewoven Perzisch tapijtje. Na wat speurwerk hebben we er eentje op het oog. Je begrijpt als echte dames willen we dan ook echt DAT tapijtje en geen andere voor een lagere prijs. Met pijn en moeite en goed onderhandelwerk en het nodige geduld ligt er nu achterin Tilles een mooi roze tapijt om zometeen uitgespreid te worden in ons eerste tijdelijke woning, met als credo “Our home is where the carpet is”.

En dan vervolgt onze reis zich, via een saaie snelweg, naar Teheran, de hoofdstad van Iran. Onderweg moet er natuurlijk getankt worden. Het is ons door onze mede-overlanders aangeraden om aan de grens van Iran vooral niet in de val te lopen om voor heel veel geld een tankpas aan te moeten schaffen. De diesel is op rantsoen in Iran, wordt zwaar gesubsidieerd en is dus heel goedkoop. Iran wil wel dat buitenlanders een normale prijs betalen dus die betalen de subsidie terug in de kosten voor de tankpas. Elke besparing op zo‘n lange reis is mooi meegenomen….wij roepen dus aan de grens dat onze auto op ‘petrol’ rijdt. Gelukt! Enige consequentie is wel dat we bij ELKE tankbeurt moeite moeten doen om iemand te vinden met een tankpas die deze tegen een kleine vergoeding per liter aan ons wil lenen, want tanken zonder pas is niet mogelijk. Klinkt heel onhandig, is het ook, maar laat je wel weer meer kennis maken met de mensen en levert leuke momenten op. Michiel bedankt!! En daarbij tanken we dus nu voor 0,15 euro per liter en soms zelfs 0,08 euro….ongelofelijk!

We zijn door meerdere mensen gewaarschuwd om goed uit te kijken in het verkeer als we Teheran binnenrijden. Niets teveel gezegd, ze rijden echt als debielen, snijden je af, letten niet op, stoppen niet voor stoplichten en vaak gaat het maar net goed. Maar met onze navigatie op de ipad en instucties van Madelon gaat het eigenlijk heel goed. Zolang je rustig rijdt, jezelf overal een beetje arrogant doorheen drukt (met zo’n grote auto) gaat het prima.

Diezelfde avond zijn we al uitgenodigd op een écht Teheraans huisfeestje in een yuppenwijk van Noord-Teheran. De ‘place-to-be-wijk’ in Teheran. In heel Iran is geen kroeg of club te bekennen het uitgaan gebeurt bij de mensen thuis op uitnodiging. Voordat we naar het feestje gaan, gaan we eerst voor Iraanse begrippen hip uiteten. Helaas is de keuze nogsteeds niet veel meer dan kipkebab en rijst en het gemis van een lekker glas wijn zorgt ervoor dat we nauwelijk borrelen en natefalen waardoor we eigenlijk al binnen 1,5 uur weer buiten staan. Het is leuk om in het restaurant te zien hoe nauw de dames het hier in de hoofdstad nemen met de regels van de regering…..de hoofddoeken hangen losjes achterop de staart van de dames, waardoor ze echt nog minimaal aan de voorschriften voldoen. Ook hier zie je, net als in India, dat hoe rijker de mensen hoe minder het geloof aanwezig is en hoe minder nauw ze het met de regels nemen. Alles is af te betalen met geld, ook boetes voor alcohol en slecht zittende hoofddoek.

Op het feestje aangekomen zien we al snel wat de in-house fashion van Iran is. Indoor en outdoor zijn twee verschillende werelden! Je leest het in allerlei blogs en boeken, maar het met eigen ogen zien is toch wel heel erg bijzonder. Het rare is dat het eigenlijk in extreme mate de andere kant op is….de hakken zijn zó hoog, de truitjes zó strak en de rokjes zó kort….zo lopen ze er in Europese clubs nog niet eens bij. Je begrijpt….wij zijn underdressed en dan heeft Marieke haar pumps nog aan en glittergloss op naar lippen!

Het gros van de drank bestaat uit zelfgestookte vodka en rum en er loopt zelfs een look-a-like Pamela Anderson rond. Helaas geen goeie foto van kunnen nemen, waarvoor excuses. Blijkbaar kan hier toch wel heel veel in dit land. Er wordt westerse muziek gedraaid en er wordt gedanst…we vermaken ons hier goed. Mooi om meegemaakt te hebben, maar wel heel dubbel omdat er in diezelde week twee mannen ter dood veroordeeld worden na drie maal gepakt te zijn voor alcoholmisbruik.

De komende dagen wandelen we wat rond, bezoeken het Contemporary Art museum en liggen we lekker in de mooie parken. Op weg naar onze vrienden in Chaboksar aan de kust van de Kaspische Zee komen we voor een tankstation-uitdaging te staan. We moeten de bergen over en hebben daar te weinig diesel voor. Het lijkt er niet op dat er nog een dieselstation gaat komen. In omrijden hebben we ook geen zin….wat nu? We houden een vrachtwagenchauffeur aan om te vragen waar het dichtstbijzijnde tankstation is. Omdat de communicatie niet echt soepel loopt, wijst hij naar onze jerrycans en naar zijn eigen tank. Hij biedt aan om onze jerrycans te vullen vanuit zijn tank, zodat we in één keer de bergen over kunnen. Supervriendelijk! Hij vult twee jerrycans en daar gaan we weer…het wordt een prachtige rit door de bergen waarbij het uitzicht verandert van droge zanderige rotspartijen naar tropische warme sferen met veel groen.  Na zeven uurtjes rijden komen we aan bij Bita en Mazd, vrienden van een collega van Madelon. Mazd heeft 25 jaar in Nederland gewoond en spreekt goed nederlands, Bita spreekt goed engels. Ze leven samen een beetje een kunstenaars leven met veel eigen kunstwerken in huis, sfeervol ingericht, we voelen ons direct thuis. Diezelfde avond worden we meegevraagd naar de verjaardag van Bita haar moeder. Er zijn daar ook een aantal vrienden van haar. Bijna iedereen spreekt goed en Engels en dus is het leuk om verhalen uit te wisselen.

De volgende twee dagen staan voor ons in het teken van de garage. We hebben een maand geleden al contact opgenomen met Amir, een bekende van Roland en Iris, om door te spreken wat er allemaal gedaan zou moeten worden aan Tilles. En eindelijk was het dan zo ver, na 4,5 maand met een lekkende en stinkende tank te hebben rondgereden hebben we eindelijk een nieuwe tank!! Hoera, het laatste lekje onder de auto is nu weggewerkt. Ook de radiateur en de banden worden onderhanden genomen. Zo is Til helemaal klaar voor de laatste kilometers richting Europa. De mannen van de garage zijn echt heel vriendelijk en gastvrij, een echte aanrader voor wie daar nog eens komt. ‘s Middags lekker meelunchen met de warme lunch die door moeders is klaargemaakt, zittend op de grond van de werkplaats, en verder een beetje meekijken wat ze doen. Zo gaat het nu altijd, we hebben vooraf nooit zin in de garagedagen, maar als we er weer zijn hebben we weer hele bijzondere ontmoetingen en leuke gesprekken.

Bita en Mazd wonen praktisch op het strand, een mooie tuin vol met fruitbomen. Je zou in ons idee toch dagelijks een lekkere duik in de zee willen nemen, maar helaas heeft de ayatolla ook hier een stokje voor gestoken. Vrouwen mogen alleen in een afgeschermd gedeelte van het strand zonnen, en zwemmen mag alleen als je je geheel bedekt. Nu snappen wij ook wel waarom je niemand ziet zwemmen in de zee, eeuwig zonde!

Twee avonden lang genieten we van de gastvrijheid van de vrienden van Bita en Mazd. We krijgen heerlijke gerechten voorgeschoteld en lekkere drankjes ingeschonken. Iets waar we nog steeds aan moeten wennen is het tijdsstip van het avondeten voor de Iraniërs. Ze eten echt heel laat, gemiddeld rond 10 uur. Op één avond presteren ze het om het avondeten om half 1 ‘s nachts te serveren, eigenlijk op het punt dat wij wel hadden willen vertrekken. Maar het was verrukkelijk en geheelmhet wachten waard.

Na Bita en Mazd komt het moment om afscheid te nemen van iedereen, ook van Marieke. Marieke en Bita gaan nog samen naar Teheran en wij vertrekken richting de grens met Turkije, via Ardabil, Sarein en Tabriz. We nemen de grensovergang bij Bazargan. Op weg naar Europa…….

We worden knettergek van die hoofddoek die we hier in Iran verplicht moeten dragen. Dat ding is veel te heet, waait constant af en zorgt ervoor dat ons haar droog wordt en gaat klitten. Soms, als we aan het rijden zijn en als hij weer eens is afgewaaid laten we het even zo zitten, even wat verkoeling. Maar daarna gaat ie snel weer op. We zijn namelijk toch wel bang om door de kledingpolitie opgepakt te worden. 

De kledingpolitie is een door de overheid ingesteld fenomeen. Ze houden in de gaten of de dames zich aan de kledingvoorschriften houden die zijn ingesteld door de geestelijk leiders van dit land; hoofddoek op het hoofd, lange jas/blouse tot over de billen met mouwen tot aan de pols en een broek tot aan de enkels. Enkele dagen de cel in voor een verkeerde outfit is niet ongewoon. Dat mannen die voorover bukken hun hele bilnaad tentoonstellen voor het oog van de vrouwen blijkt dan wel weer te kunnen, hoe bizar!

Er zijn nog meer regels en verboden waar de Iranezen zich aan moeten houden. Geen alcohol, geen Facebook en Twitter, geen seks voor het huwelijk, geen groepsvorming van meer dan zeven personen op straat. Kortom, een  ontzettend interessant land om als buitenstaander eens doorheen te reizen. Wat doen die verboden nou met een bevolking?

Onze eerste dag in Iran wordt direct een kennismaking met een nieuwe cultuur. ‘s Ochtends in Pakistan worden we nog begeleid door de aandoenlijk oude knarren van de speciale Levi-politie die onze veiligheid bewaken in de provincie Beluchistan. Natuurlijk vinden ze het vreemd dat wij, twee vrouwen zonder begeleiding van een man, deze reis maken, maar verder vinden ze het ook wel mooi. We proberen tijdens het rijden een praatje te maken en de oude man laat een schotwond in zijn been zien om te vertellen dat het hier toch echt wel gevaarlijk kan zijn. Als we een paar uur later aan de andere kant van de grens en dus in Iran staan, gaat het er toch wel iets anders aan toe. We worden begeleid door jonge militaire gastjes die een behoorlijk autoritaire air over zich heen hebben. Onze paspoorten worden afgenomen en we krijgen te horen dat we deze pas terug krijgen als we in Bam zijn aangekomen, 500km landinwaarts. Tot die tijd krijgen we een soldaat naast ons in de auto of een auto die ons begeleidt. Ook in het Iraanse gedeelte van Beluchistan komen namelijk ontvoeringen voor en worden deze maatregelen voor onze bescherming genomen. Wij denken dat het eerder is omdat ze niet willen dat wij het gebied verder intrekken, onze GPS doet het namelijk ook niet in dit gebied. What’s there to hide??

Bij de grens Pakistan/Iran komen we Nic tegen. Een Australiër die net als wij in Singapore is begonnen met zijn reis. Hij rijdt naar Londen en hij rijdt alleen op een motor. Ontzettend aardige jongen. Aangezien hij geen escort-jongen achterop kan nemen, rijden we als kleine karavaan naar Bam. Wat een verschil met Pakistan! Eigenlijk hadden we een soort verlengde van Pakistan verwacht, veel zand, schrale huizen en mensen in traditionele kleding, maar hier liggen goede wegen, er is straatverlichting, mannen lopen in spijkerbroek Het ziet er allemaal gewoon goed onderhouden uit. Op het eerste gezicht zelfs een behoorlijk Westers land. Oja, en we kunnen eindelijk weer gewoon rechts rijden. Wel even wennen.

Onderweg moeten we eindeloos vaak stoppen voor een escorte-wissel en duurt het vaak heel lang voordat de volgende escorte eraan komt. Hoogst irritant, en wat het nog irritanter maakt is dat die jongetjes tijdens het wachten allemaal uitvoerig naar de prachtige motor van Nic staan te kijken en dat niemand zich ook maar interesseert in ons en onze auto. Terwijl we normaal gesproken toch heel wat bekijks hebben. Er wordt niet met ons gesproken, het lijkt alsof wij niet bestaan! Als we bij zo’n jongetje proberen te achterhalen hoelang het nog duurt of waar een restaurant is, doet hij alsof hij ons niet verstaat. Terwijl als Nic het vraagt er wel gewoon een antwoord komt. Welkom in Iran, het land waar de vrouw, in ieder geval in dit zuidelijke gedeelte, een stuk(je) achtergesteld is aan de man. Het is even wennen. Later leren we dat een man een onbekende vrouw niet mag aankijken en ook niet mag aanspreken. Ze hebben daardoor geen idee hoe ze met een vrouw om moeten gaan.

Als we vele uren onderweg zijn en al in het donker rijden, krijgen we een een jong militair gastje in de auto die klaarblijkelijk geheel niet met de situatie “hij alleen met twee westerse vrouwen in een auto” om kan gaan. Vanaf het moment dat we in de auto zitten en op weg zijn, legt hij zijn hand op het bovenbeen van Suz. Hij kijkt erbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Omdat ook deze jongen geen woord Engels spreekt, is het enige dat helpt het terug leggen van zijn hand op zijn eigen been. Helaas legt hij zijn hand even later dan weer terug. Suz is er na enkele keren klaar mee en kijkt hem woest aan en spreekt hem in engels en gebarentaal toe. Hij roept “I am Iranian” met een air alsof daarmee alles goed gepraat is. Mo ziet het allemaal aan, maar kan niets doen omdat ze aan het rijden is. We zijn blij als hij weer uitstapt. Aangekomen in Bam zijn we die dag 14 uur onderweg geweest en zijn kapot. Het Akbar-hostel waar we worden afgezet ziet er ranzig uit en er lopen behoorlijk wat kakkerlakken rond, maar de eigenaar is een erg vriendelijke man en hij haalt voor ons drieën nog lekkere kip-kebab. We slapen daarna heerlijk in onze eigen schone auto.

We voelen ons nog niet helemaal op ons gemak in dit nieuwe land en rijden de volgende dag door naar Kerman. Daar vinden we een goed hotel waar we op de grote parkeerplaats mogen overnachten. Even acclimatiseren. Even weer alles op orde brengen in de auto.

Als we de volgende dag de stad in lopen zien we de meest hippe mensen rondlopen. Jongens is strakke spijkerbroeken en G-star shirtjes. Meisjes dik opgemaakt en hoofddoek nonchalant naar achteren zodat er behoorlijk wat haar zichtbaar is. Hey, wacht eens even……zo traditioneel als Pakistan was en de vrouwonvriendelijkheid die we de afgelopen dagen meemaakte in het diepe Zuiden van Iran….zo is het niet in het hele land. En dit wordt ook het beeld dat we de weken erop te zien krijgen. Het verschil tussen striktheid en onderdanigheid die de Islamitische Republiek voorschrijft en de wereldse manier van leven die de jongeren nastreven. Een land in een enorme tweestrijd, waar de drang naar vrijheid kan eindigen in jarenlange opsluiting of zelfs in ophanging. Ontzettend bijzonder om hier een stukje van mee te maken. Hoe balanseer je tussen deze twee extremen?

We voelen ons zwaar ‘underdressed’ met slobberbroek en slobbershirt die onze vrouwelijke vormen moet verhullen. De volgende dag zit onze mascara er weer op en hebben we weer wat feestelijker kleding aan…..die uiteraard nog wel voldoet aan de Iranese voorschriften.

Kerman is verder niet zo bijzonder, de omgeving des te meer. We maken een uitstapje naar de Kaluts, een gedeelte in de woestijn met zandkastelen. Omdat we de bergen door moeten, maken we ons wel een beetje zorgen of onze Til dit gaat trekken. We merken dat de temperatuur soms snel oploopt als ze maar een beetje moet stijgen. Als we weer eens bij een garage zijn, moeten we dit maar eens laten checken. Nu besluiten we gewoon te gaan rijden, wat extra water mee te nemen voor als we mochten stranden, en te gaan genieten van ons uitstapje. Het wordt een mooie rit door de bergen die langzaam overgaat in woestijn, snikheet (45 graden) en een meter van Tilles die goed oploopt. We zitten in de middle-of-nowhere en we komen een uur lang niemand tegen. De zandkastelen zijn echt supermooi zo midden in de woestijn. Op de terugweg, de steile hellingen weer omhoog, moeten we echt stoppen, de temperatuurmeter staat op z’n toppunt. Motorkap open, een sissend geluid, en kokend water gutst uit het koelsysteem. Oeps, misschien net iets te lang doorgereden. Uurtje wachten, water uit de rivier in het koelsysteem en we kunnen weer op weg. We worden nog volleerde autoreparateurs .

Na Kerman rijden we 350km over een enorm saaie weg naar Yazd. Over een paar dagen komt Marieke hier ook aan. Een vriendin van Madelon die zo’n twee weken met ons mee komt reizen. Dat wordt een gezellige boel!

De eerste dagen met Marieke doen we het lekker rustig aan. We zitten in een traditioneel hotel waar we de hele dag thee ingeschonken krijgen en kleppen lekker bij over onze reis en over de dingen die zich in Nederland afspelen. ‘s Avonds gaan we lekker uit eten en doen we een beetje aan sightseeing. Yazd is een woestijnstadje met een oud centrum waar nog bijna alle huizen zijn gemaakt van modder en riet, heel mooi. In tegenstelling tot het modernere Kerman lopen de vrouwen hier in lange zwarte gewaden (chadors). Op het eerste gezicht wat afschrikwekkend, maar als je ze vriendelijk toelacht krijg je vaak een warme glimlach terug. Wij vinden hun interessant en zij vinden ons ontzettend interessant. Tijdens het wandelen worden we vaak aangesproken door mensen of zelfs hele families. Waar we vandaan komen? Waarom we in godsnaam naar Iran zijn gekomen? Wat we van Iran vinden? En of we niet denken dat het hele land uit terroristen bestaat. Het gesprek eindigt vaak met een ontzettend hartelijk ‘Welcome to Iran’. Zelfs als we stilstaan voor een stoplicht verwelkomen de mensen ons die naast ons in een auto staan. Echt heel vriendelijk!! Het is een supertrots volk dat begint te stralen als je ze vertelt dat we Iran een mooi land vinden en dat we de mensen aardig en gastvrij vinden. Soms komt de politiek naar voren en verontschuldigen ze zich dat hun regering zich internationaal gezien zo bot opstelt. Ze schamen zich voor hun regering en vragen ons om Nederlanders te vertellen dat Iranezen echt niet allemaal terroristen zijn die achter hun regering staan. Er zijn zelfs behoorlijk wat Iranezen die liever spreken over Perzië dan over Iran. Ze voelen zich Perzisch.

Ondanks dat de jongeren zich over het algemeen hip kleden en geheel meedoen met de Westerse traditie merk je dat ze wat vrouwen betreft nog behoorlijk traditioneel denken. Een vrouw mag zich, volgens de regels en ook volgens sommige mannen, alleen op straat begeven als ze begeleid wordt door een man. Vrouwen die zich hier niet aan houden zijn in de ogen van de mannen een hoer. Tsja, en Westerse vrouwen die zich niet eens precies aan de kledingvoorschriften houden die zijn gewoon vrij te betasten als een man daar zin in heeft. In Europa gaan vrouwen, volgens hun, elke dag met een andere man naar bed. Zo gebeurde het ons dat we met z’n drieën na het avondeten naar het hotel liepen, via een donkere steeg, en dat twee mannen op een motor Madelon van achter keihard in haar bil knepen. Op zich best grappig, maar feit blijft wel dat ons dit op de hele reis nog nooit overkomen is. We hebben ons echt nog nooit ergens onveilig gevoeld omdat we vrouw waren. Even schakelen en wel iets om rekening mee te houden.

We rijden Yazd uit en gaan op weg naar Persepolis. Met z’n drieën op de voorbank in de auto, even wennen, maar het gaat prima. Het uitzicht is mooi en onderweg stoppen we nog om een hele indrukwekkende boom te bekijken van wel 4000 jaar oud! We stoppen bij een bungalowpark bij Persepolis en kunnen daar op de parkeerplaats overnachten. Madelon en ik in de tent en Marieke in de auto. Net voordat we ons gaan klaarmaken voor de nacht komen er twee meisjes op ons afgelopen. Ze hadden ons al in het restaurant gespot en wilden graag even kennismaken en op de foto met ons. Prima, geen probleem. En opeens, voordat we de foto willen maken kijken ze schichtig om zich heen, trekken hun manteau en hoofddoek uit en doen hun haren goed. Ze willen niet met die belachelijke verplichte attributen op de foto, maar op de manier waarop mensen buiten Iran op de foto gaan. Met het gevaar dat ook wij opgepakt kunnen worden doen wij onze hoofddoek af. Het worden dramatische foto’s met slap, klittend, sluik haar doordat die hoofddoek er de hele dag op heeft gezeten. We wisselen telefoonnummers uit en binnen een uur na het afscheid hebben we al een smsje in onze inbox met de vraag of we morgen bij hun thuis willen komen lunchen. Ofcourse, leuk om eens mee te maken hoe het er in Iran binnenshuis aan toe gaat. Eerst een heerlijk pannenkoeken-ontbijt, dan naar Persepolis en daarna lunchen bij de familie van de zusjes Asam en Mariam.

Persepolis is behoorlijk indrukwekkend, wat ze daar zó lang geleden hebben opgebouwd zonder de hedendaagse technieken te gebruiken.

De dames Asam en Mariam rijden ons voor op weg naar hun huis. Een huis met een mega-woonkamer vol perzische tapijtjes. Tegen de wand een paar grote banken, hier en daar een schilderijtje, een enorme televisie en twee zingende parkieten in de hal, that’s it……verder leeg. Ook de slaapkamers liggen vol met tapijten en verder eigenlijk weinig meer. Grappig, we zijn benieuwd waar we dan in godsnaam gaan lunchen. Moeder en twee oudere broers zijn ook aanwezig en even nieuwsgierig naar ons als wij naar hun. Het wordt een gezellige boel, we kunnen nauwelijks met elkaar communiceren maar met gebarentaal en gebrekkig engels komen we een heel eind. De lunch wordt opgediend op een tapijt die als tafel dient en we zitten er met z’n allen omheen. Heerlijke kip-kebab met rijst (kebab met rijst lijkt de enige maaltijd hier in Iran). Ze hebben hier ook een specialiteit……aangebakken rijstkorst….lekker knapperig. Is toch grappig dat wij in Nederland zoiets zouden weggooien en dat het hier een specialiteit is. En je begrijpt…er wordt constant op je bordje bijgeschept…. ook al hebben we echt al genoeg gehad. Na de lunch komt de waterpijp op tafel (uhm tafelkleed) en gaat rond zodat iedereen een paar halen kan nemen van de appeltjessmaak. Daarna is het fotoschiet-tijd en dan gaan we er weer vandoor. Ontzettend gastvrij dat ze ons zo uitnodigen in huis, echt heel leuk om te zien hoe ze wonen. Een stukje echt Iran!