Wij hebben een 8-daagse all-inclusive tour met een chauffeur en een gids geboekt. Laat maar komen die hoge bergen…..! Even voor de duidelijkheid…….natuurlijk willen de dames de hoogst berijdbare pas in de wereld op 5600m het liefst zelf met Tilles  opklimmen, maar de bergpassen bij Manali zijn nog gesloten voor Til, dus voor ons een mooi excuus om ons eens te láten rijden . Daarnaast kan Til ook wel eens een paar dagen vrij gebruiken. We landen ‘s ochtendsvroeg in Leh op 3500m hoogte en worden door de besneeuwde bergentoppen naar ons hotel gebracht. Het is 10 graden, we rillen wat af! Vandaag mogen we niet te veel ondernemen en moeten we veel drinken. Totaal willekeurig kunnen mensen namelijk last krijgen van hoogteziekte en als het jou overkomt dan is eigenlijk het enige medicijn om weer omlaag te gaan. Altijd weer even spannend, maar buiten behoorlijke kortademigheid bij elke traptrede hebben wij gelukkig nergens last van. We hebben een heerlijk hotel met supervriendelijk personeel en fantastisch Indiaas eten. Verwenning alom, we like!!

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

[Show as slideshow]

Hallo daar zijn we weer!

Onze tweede roadmovie is klaar en kun je vinden onderaan dit blog of onder de tab ‘roadmovie’. Hoe is het ons dan verder vergaan? Na intensieve, lange, maar o zo mooie dagen in het midden van India is het tijd voor Rajastan. De provincie in het Noorden van India die bekend staat om zijn woestijn, kamelen, en mannen met tulbanden. Een beetje een Alladin-achtige omgeving, grote paleizen en mannen met lange krulsnorren.
We beginnen in Udaipur en rijden naar een hotel met een grote tuin aan de rand van het centrum. We vragen of we hier mogen verblijven, maar dan wel in onze eigen tent op het dak.

Geen probleem, we zijn niet de eerste Overlanders die hier hebben gestaan. Je mag dan gebruik maken van de douche en het toilet waar het personeel ook gebruik van maakt. Zo, dat wordt flink zweten in de tent met een dagtemperatuur van 38 graden, maar slapen in Tilles vinden we allebei heel leuk en is goed voor ons budget. Tent opgezet en dan eindelijk in onze fantastische campingstoeltjes aan een koud biertje en toastjes tonijnsalade. Perfect, we blijven er gelijk vier nachten. De tonijn hebben we altijd op voorraad en is echt een traktatie al die dagen in het binnenland. Beetje zelf meegebrachte pesto en gedroogde tomaat erin en smullen maar.
Udaipur heeft een prachtig City Palace die we bezoeken en een Lake Palace die, zoals de naam al zegt,  in het water is gebouwd. Echt sprookjes-achtig in het donker als het mooi verlicht is. Ook gaan we naar een tempel en leren weer wat bij over de Hindu-goden van een local. Van de vrouw met slurf, genaamd Shiva, hebben we nu een mooie sticker op Tilles geplakt…yesss Tilles goes India! We maken die dag een wandeling door de stad en raken een beetje van de gebaande paden af. Overal zijn kleine straatjes met kleine tempeltjes, loopt een koe rond en word je door een scooter van je sokken gereden. Nieuwsgierig lopen we door de kleine steegjes met mooi gekleurde deuren. Dan worden we naar binnen geroepen door een meisje van een jaar of 20. Of we hun huis willen zien en of we wat willen eten. We weigeren beleefd, maar ze houdt vol. Ze is erg grappig en we stemmen in. Binnen zijn haar tante, haar zusje en oma zittend op de grond aan het koken op een gasstelletje. We schuiven gezellig aan en worden volgestopt met heerlijk Indiaas eten. Telkens als Suz iets wil zeggen, krijgt ze een tik van de oude madam dat ze moet dooreten. Je ziet er allebei totaal anders uit, kleed je anders, spreekt elkaars taal niet, maar je kunt samen van de maaltijd genieten en dat begrijp je van elkaar. Hoe bijzonder is dat? Mooi om mee te maken, en zeg nou eerlijk, zou jij iemand uitnodigen om bij je te komen eten die op straat een beetje de toerist uithangt?

In Udaipur kun je heerlijk eten. Overal zijn rooftop terrassen met prachtig uitzicht op Lake Palace. Zonder rooftop tel je niet mee in deze stad. We bevinden ons voor het eerst sinds lange tijd weer tussen de toeristen en realiseren ons dat we een dikke week geen enkele blanke hebben gezien. Één keer dachten we er eentje te ‘spotten’…bleek het een albino…raar dat het toch een fijn gevoel geeft om weer wat van je soortgenoten te treffen. Er zullen genoeg reizigers zijn die dit niet zo ervaren, maar ons geeft het op dit moment een goed gevoel. We ontmoeten leuke mensen en ons verhaal over deze reis levert genoeg gespreksstof op om een mooie avond te vullen. Zo hebben we op onze website nu ook een vertaalknop, zodat de mensen die we ontmoeten onze site ook kunnen lezen. Easy en erg handig…alhoewel de kwaliteit niet echt top is.

Van Udaipur via een minder boeiend Jaipur naar Agra waar we eigenlijk alleen heengingen om verplicht de Taj Mahal te bezichtigen. Wat blijkt, is die Taj Mahal toch echt wel een hele imposante tempel. En eigenlijk met name omdat deze tempel gewoon echt heel goed onderhouden is. In India is namelijk niets goed onderhouden, zie vorige blog ook over hygiëne. De gebouwen, de huizen, de tempels , alles staat er afgebladderd en zwart geblakerd bij, maar de Taj (voor intimi) daarentegen is echt wel heel erg mooi. Het ‘grappige’ is dat een buitenlander 12 euro entree betaalt en een Indiër 12 cent. Je hebt zelfs aparte looppaden voor de buitenlanders en de Indiërs. Zou je in Nederland eens moeten proberen, maar wel goed voor de omzet die Taj, komen jaarlijks toch zo’n 3 miljoen mensen naar toe. ‘s Avonds hebben we op een rooftop-restaurant met uitzicht op de Taj een heerlijke curry gegeten. Je ziet dan veel kinderen op de dakterassen staan die, à la De Vliegeraar, aan het vliegeren zijn. Een mooi gezicht!

Na Agra in één dag doorgereden naar Varanassi. Eerst waren we van plan om rustig aan in twee dagen te rijden, maar als het lekker rijdt dan willen de dames doorkarren en moet Tilles tot het uiterste. Helaas was het hotel met tuin om in te slapen volgeboekt voor een bruiloft waardoor we genoodzaakt waren in een erg budget-hotel te overnachten. Maar ondertusssen zijn we zoveel gewend qua niet-luxe dat we dat echt prima vinden. Het hotel draagt de naam Relax. Hier zou menig mens bij denken dat het een ‘bepaald type hotel’ betreft, maar dat is het zeker niet. Wij vragen ons af of Indiers überhaupt wel aan seks doen of over nadenenken. Nergens zie je spannende foto’s van dames en mannen zijn meer geïnteresseerd in elkaar dan in vrouwen. Veel mannen lopen innig met elkaar over straat, zoiets kennen wij helemaal niet. Ook hebben de Indiërs wat ons betreft geen enkele sex-appeal. Ze doen er ook werkelijk niets aan om er een beetje aantrekkelijk uit te zien. Snorren, bakkebaarden, nergens een gespierd lijf te zien en lekker een beetje op tabak kauwen (en dit vervolgens weer uitspugen). Gewoon een constatering……!
Maar goed, Varanassi dus, de stad aan de rivier de Ganges, de stad van de lijkverbrandingen. De droom van alle Hindoeïsten is om hier verbrand te worden, waarna het overgebleven as door de Ganges meegevoerd wordt.
Dit staat behoorlijk ver van Westerlingen af en is daarom interessant om eens te zien. Interessant is misschien niet het goede woord in dit verhaal. Het is eerder macaber om een persoon, gewikkeld in een laken, op een brandstapel te zien liggen waarbij het laken langzaam wegfikt en je het been ziet kromtrekken en zwartworden. Na een uur is alleen het bekken nog over. Gelukkig dat de brandstapel vol met wierook zit, zodat je de geur van vlees niet hoeft te ruiken. We konden het niet weerstaan om hier toch kort een filmpje van te maken, zie het resultaat om onze tweede roadmovie.
Varanassi bestaat verder uit allemaal kleine nauwe straatjes met allemaal kleine winkeltjes. We vermaken ons goed hier en plakken er nog een dagje aan vast. Onze laatste dagen India voorlopig gaan in. Vanaf hier rijden we richting het Noorden naar Nepal om daarna weer terug Noord- India in te rijden richting het westen.

En hoe is India ons dan bevallen? Wat een maf land is dit toch met maffe inwoners. Je moet er even inkomen, maar met wat tijd went het wel. De chaos, de stank, de drukte, de toeter…uiteindelijk heeft het allemaal zijn charme en maakt juist dát India zo speciaal. Er is geen land zoals India dat wij tot nu toe hebben gezien. Wij vinden een bezoek aan dit land dan ook zeker de moeite waard. Dit wil je een keer meemaken in je leven!!
Indiërs zijn erg naar binnen gericht. Daarmee bedoelen we dat ze hun eigen kledingstijl, eettradities, muziek, films en merk invloeden hebben. Geen Madonna, Brad Pitt, G-star, Shell of Starbucks…alleen af en toe een KFC ( kip doet het namelijk goed bij Hindu ‘s), een vegetarische MacDonalds of een Levi ‘s shop met broeken uit 1974…We kunnen het allemaal toelichten in dit blog of jullie gewoon laten zien wat we bedoelen in onze onderstaande roadmovie..Bij deze! Enjoy….(roadmovie deel 2)………

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

En net als we ons mentaal hebben voorbereid om nóg een week op Tilles te wachten, is het opeens in twee dagen geregeld. Customs wordt omgekocht en na vier uur wachten en honderd handtekeningen en vinkjes kunnen we op 3 april eindelijk de weg weer op. Roadtrippin’ in India! Here we go….! Wat hebben we er ontzettend veel zin in om dit land te doorkruisen. Na zoveel verhalen van anderen gaan we nu zelf ervaren of we van India houden of India haten ….(India: You either hate it or You love it).

Die eerste paar kilometers in de auto zijn best spannend. Geheel tegen onze regels in rijden we in het donker weg uit de haven, omdat we de auto wel mee moesten nemen. Suz zit toch wel een beetje met zweethandjes achter het stuur en al helemaal omdat het pikkedonker is en de weg compleet vaststaat met eindeloos toeterende containertrucks. De weg is stoffig en zit vol gaten. De trucks hebben of geen licht óf groot licht, waardoor je in beide gevallen niets ziet. Fietsers en voetgangers zijn in z’n geheel niet te zien. Met langzaam rijden, heel veel toeteren en lichtsignalen vinden we gelukkig binnen 20km een hotel waar we kunnen overnachten. Het is een viezig hotel met stof op de vloer, haren van de vorige gasten op de kussenslopen en de badkamer met groen en zwart uitgeslagen kranen en muren. Nice!
In Nederland zou dit hotel acuut gesloten worden wegens het overschrijden van de hygiënisch toelaatbare eisen. In India hebben we gemerkt dat de hygiënische eisen ietsiepietsie lager liggen, haha, maar gek genoeg raak je eraan gewend. We slapen op onze eigen kussens en in de eigen lakenzakken uit de auto. Eigenlijk is onze enige eis dat er een ‘normaal’ toilet in zit (en niet alleen een gat) en dat er geen kakkerlakken rondlopen als we de eerste check doen. Heel vies allemaal, maar het is niet zo dat je een veel betere kamer krijgt als je twee tot drie keer zoveel uitgeeft. Die Indiërs zijn gewoon enorm ranzig. Het valt ons op dat ze qua persoonlijke hygiëne heel schoon zijn. Ze wassen zich iedere dag en we zijn nog nooit een naar zweet stinkende Indiër tegengekomen. Ook straten worden ‘s ochtends schoongeveegd en het vuil verbrand of op een hoop gelegd waar voorbij sjokkende koeien en straathonden het afval kunnen opeten. Maar op een of andere manier is de hygiëne in de huizen enorm ver te zoeken.

De volgende ochtend rijden we verder. We staan om 5 uur op en rijden om half zes weg. We vullen eerst nog even onze tank bij het tankstation. Al het personeel ligt nog heerlijk op een kartonnetje op de grond van het kantoor te pitten, zo gaat dat hier in India. Gelukkig wordt er eentje wakker en vult de tank.
‘s Ochtends rijden is heerlijk! De wegen zijn rustig en het is nog heerlijk koel. Rond 11 uur begint het al aardig warm te worden, voor ons is dan het einde van de rijdag al in zicht en hebben we er al 300km op zitten. Als we tegen twaalven een rustig plekje in de schaduw zoeken, voor een heerlijke witte boterham met nutella en een colaatje, geeft de thermometer 40 graden aan. Vooral de warme wind zorgt ervoor dat het nauwelijks uit te houden is. Ons coolboxje komt dan echt ontzettend goed van pas. Heerlijk om met deze hitte een koud colaatje, biertje (voor na het rijden he) of waterfles binnen handbereik te hebben. De snelweg is fantastisch, als dit zo doorgaat dan zijn we in een paar dagen in Noord-India. Niet wetende wat ons dan nog allemaal te wachten staat. Dat is het mooie van deze reis. Je weet nooit wat de volgende dag je gaat brengen……
We slapen in Vijayawada, na toch best een tijdje zoeken vinden we een hotelletje dat voldoet aan onze wensen en waar Tilles veilig kan staan.
Wederom rijden we om half 6 ‘s ochtends de snelweg op. Het is de bedoeling om vandaag Hyderabad te halen, misschien zelfs iets verder dan dat. We zijn lekker op weg, zingen goed mee op onze muziek, lachen om de maffe situaties die we op de weg tegenkomen en zijn er al aan gewend dat we lang niet zo erg gaan opschieten als de vorige dag. Zo lekker als het gister ging, gaat het vandaag niet. De snelweg is in aanbouw en dit betekent detour na detour. Doorrijden is er niet bij. Net als je lekker aan het doorrijden bent verschijnt er op JOUW weghelft ineens een truck die spookrijdend jouw kant opkomt. Dat is het signaal dat er op de andere weghelft wegwerkzaamheden bezig zijn. Aan waarschuwingsborden doen de Indiërs niet. Spookrijden is daarbij ook de normaalste zaak van de wereld. Als het korter is of praktischer om via de andere rijbaan te rijden dan kun je die gewoon gebruiken. Niemand die zich eraan irriteert of boos wordt. Iedereen houdt rekening met elkaar. En iedereen kan gebruik maken van die snelweg: boeren met koeien, trucks, bussen, ossekarren, auto’s, fietsers en voetgangers, het maakt allemaal niet uit!
Als buitenlander is het wel even wennen . Maar als je eenmaal doorhebt hoe ze rijden is het (bijna) prima om te doen.
Even een uitstapje naar het rijden in India: Vooropgesteld, in India bestaan geen verkeersregels. Rechts heeft geen voorrang, links ook niet. Op een snelweg is iedereen welkom. Een regel die soms geldt is, hoe groter de auto, hoe meer recht op voorrang én hoe meer je toetert hoe meer kans je hebt op voorrang. We worden echt gillend gek van al dat getoeter. Mo heeft er zo wat een suis in haar oren van overgehouden. Toeteren betekent ‘ik kom eraan’. Mensen steken zonder te kijken de snelweg over, omdat ze geen toeter horen…niet normaal!
Ondanks dat we het rijden nu goed doorhebben is het nog geen vanzelfsprekend dat je dan ook lekker kunt doorrijden, gezien het feit dat we in zeven dagen een mooie snelheid van 35km/u hebben bereikt. (2100km in 57 uur)

Na 3 uur rijden wisselen we van plek en dan zien we opeens dat er bij het koppelingspedaal olie lekt. O nee he!! Slik! Waar komt dit vandaan? Werkhandschoenen aan, motorkap open en checken hoe het met het oliepeil van de koppeling staat. Bijna leeg! Hmzz….en nu? We kijken eens om ons heen of er iemand is die ons zou kunnen helpen. Behalve een auto of truck die ons af en toe passeert zien we achter ons drie armoedige hutjes met Indiërs die ons staan aan te gapen. Deze mensen zijn zo arm dat ze blij zouden zijn als ze een ezel hebben. Over auto’s zullen we ze maar niks vragen. Daarbij zullen ze geen woord Engels verstaan. We besluiten dat het allemaal zo erg niet is, vullen de koppelingsolie bij en gaan er vanuit dat de olie vast niet zo hard uit het pedaal loopt en we misschien wel als nog Hyderabad (250km) kunnen halen. Voor de zekerheid kijken we op onze navigatie (Sygic) waar het eerst volgende dorp/stad is. Nog 30km. Oké, rijden in vierde versnelling en zo min mogelijk schakelen. We zien tijdens het rijden dat de olie er toch iets sneller uitloopt dan verwacht, we halen de 30km, slaan af van de grote weg, vragen de weg naar een garage, maar bij het wederom wegrijden doet de versnelling niets meer en slaat de auto af. Het lukt nog net om de auto langs de kant van de weg te krijgen. Daar staan we dan, in Suryapet, met de kap omhoog. Al snel komen de eerste Indiërs er nieuwsgierig omheen staan. Heel irritant als je even niet weet wat je nu moet. Eerst eens even rustig op een stoepje zitten, even nadenken, even overleggen, even een slokje water. We besluiten een riksja(zo ‘n geel tuktuk karretje) aan te houden en de riksja-driver het probleem te laten zien, zodat hij het de mensen in de garage kan uitleggen. Het plan werkt, ze sturen een monteur naar onze auto. In de tussentijd brengt onze riksja-driver ons langs een vriendin van hem, Simmy. Ze heeft vier jaar in Amerika gewoond en kan uitstekend Engels. In haar huis runt ze een klein weeshuis voor ongeveer 12 kinderen. Helaas zijn ze er dit weekend niet. Simmy neemt ons, samen met haar ouders, op in haar huis. We mogen eventueel zelfs blijven slapen als het allemaal langer gaat duren. Fantastisch hoe zo iets kan lopen. Eerst loop je verloren rond in een dorp, even later zit je bij hele vriendelijke mensen thuis en krijg je een heerlijke lunch voorgeschoteld!
De monteur heeft ons in de tussentijd verteld dat de rubbertjes van de koppeling door zijn. Nieuwe rubbertjes zijn in Hyderabad, 4 uur rijden, te verkrijgen. Hij zal een ‘mannetje’ sturen om deze te gaan halen. Wel zegt hij erbij dat het geen Toyota-rubbertjes zullen zijn, omdat ons model te oud is, dus hij kan niet garanderen dat het gaat werken.
De hele middag kleppen we gezellig weg met Simmy. Zij vertelt over haar leven als Christen, over haar leven in Amerika ten opzichte van India en over haar weeshuis. Haar huwelijk is stuk gelopen en haar ex- man woont in de States met haar dochter die ze al 5 jaar niet meer heeft gezien. Haar zoontje woont nog wel bij haar. Dat is wel echt pittig. Zij ziet haar leven in het teken van God staan en vraagt ons naar onze echtgenoten. Wij vertellen dat die ons komen opzoeken in Delhi en daar laten we het dan maar een beetje bij..sja…
Eén van de dingen die zij heeft geleerd tijdens haar verblijf in Amerika is dat de Westerlingen hun hele leven plannen. Voor Indiërs een vreemd gegeven omdat die eigenlijk met de dag leven en geheel niet bezig zijn met een spaarplan voor hun pensioen of een plan voor een eventueel na te jagen dromen. Leuk om zoiets te realiseren. Het heeft toch heel wat te maken met of jij controle over jouw leven hebt of dat het leven controle op jou heeft. Na deze mooie woorden beseffen wij opeens dat Tilles op dit moment controle over ons heeft en wij geen controle over Tilles. We voelen ons hier niet heel relaxt over en moeten echt even in de remmen qua plannen die we allemaal gemaakt hadden voor de komende dagen. Want stel dat die rubbertjes het niet doen en we misschien een nieuwe koppelingscylinder uit Nederland moeten laten komen, dan staan we hier nog wel even. Spannend dus. Volgens Simmy komt het vandaag allemaal weer goed, we hopen het.
Eindelijk is het ‘mannetje’ terug uit Hyderabad. Om 19u worden de nieuwe rubbertjes erin gezet. Het is één grote performance op straat, starring Suzanne en Madelon, waarbij we veel bekijks hebben. Jammer, het werkt niet, rubbertjes zijn niet goed. Klomp in je maag, nee he, moeten we hier echt nog een week staan? Gelukkig hebben ze nog een set rubbertjes mee, en die blijken om 22u wel te werken. Wat een opluchting! We kunnen morgen weer verder. We blijven en nachtje bij Simmy slapen en vertrekken de volgende ochtend, na heerlijke wentelteefjes en Masala-thee, bereid door haar moeder. Wat hebben wij het getroffen!! We zijn Simmy echt dankbaar voor haar gastvrijheid!

Off we go…..we rijden weer verder met een voldaan gevoel. We rijden via een onwaarschijnlijk druk Hyderabad naar Kamareddy. Een dorpje van niks met de meest ranzige hotelkamers ooit. Nog liever doorrijden dan hier blijven, maar gelukkig vinden we op het laatste moment een groot hotel met een prima kamer. Precies naast een vuilnisbelt met varkens, koeien, straathonden en roofvogels. Het lijkt wel de Serengeti van India .
De volgende ochtend willen we naar Indore. We rijden door de graanvelden van ruraal India. In de ochtendzon zien we mensen op de velden zitten of lopen met een waterkannetje. Wat is dat nou? Verrekijker erbij……dat meen je niet….deze mensen zitten gewoon te poepen, geheel in het zicht! We hadden in Chennai al in de krant gelezen dat maar 60% van de huizen een toilet heeft (met name in de stad), waarvan maar 12% kan doorspoelen. Nou, dan is dit dus het resultaat, het graanveld als toilet. Lekker dan!
We blijken de verkeerde weg te hebben gekozen. Ondanks goed vooronderzoek blijkt deze weg geen snelweg, maar een weg vol gaten. De gaten gaan zelfs over in grind en plotseling zijn we, op een klein TaTa-autootje na, de enige op de weg. Geen idee of de weg doorgaat of zometeen stopt of zometeen weer beter wordt. We doen twee uur over 20km.
Als de weg gelukkig weer wat beter wordt stoppen we even voor een pauze. Klapstoeltjes uit, colaatje en een boterham. Al snel komen de Indiërs er weer omheen staan. Het is een bijzonder gevoel om tussen de graanvelden, werkelijk in de middle-of-nowhere/heel armoedig India te staan en mensen om je heen te hebben waar je geen woord mee kunt wisselen. Het leven van hen en dat van ons staat zóóóó ver uitelkaar. Wat een contrast!
In de middag vinden we een hotelletje in Harda, een stadje, dat dus alleen te bereiken is na 5 uur slechte weg. Behoorlijk geïsoleerd dus. Dat blijkt ook weer als we opzoek gaan naar internet. We vragen de weg, maar worden eigenlijk alleen maar aangestaard. Er komen steeds meer mensen ons heen staan, het zijn er op een gegeven moment wel 30. Mo voelde even hoe het was om Madonna (Madelonna) te zijn en was blij dat ze verlost werd door een man op een scooter die ons voor is gereden naar het internetcafé.
Daarna in ins hotel een wederom heerlijke Indiase curry met naan gegeten, waar we geen genoeg van kunnen krijgen en daarna heerlijk geslapen.
Via Indore zijn we naar Udaipur gereden. Udaipur is onderdeel van Rajastan. Een provincie die we als must-see op de planning hebben staan, maar dat is voor het volgende blog……..

[Show as slideshow]

We rijden weer..India driving!! Blog volgt snel, maar we wilden jullie even laten weten dat we de reacties op ons blog en de filmpjes echt zo onwijs leuk vinden. Geeft ons iedere keer weer heel veel energie en een grote glimlach. We hebben niet altijd de tijd om persoonlijk te reageren, dus doen we het even een keer op deze manier.

DANK JULLIE WEL. Zo lezen jong en oud met ons mee. De oma van Madelon van bijna 93 en deze jonge fan Daan, zoon van Sanne en Matthijs!!.! Superleuk dat jullie zo enthousiast zijn. Wij gaan vol goede moed weer verder op pad met Tilles en zitten alweer bomvol goede verhalen (die dan nog even op ‘papier’ moeten worden gezet).

Wat een gewaarwording. Je denkt dat je er iets bij voor kunt stellen, maar voor ons allebei is het echt een nieuwe wereld. India! Een land dat zo sterk op zichzelf is gericht, waarin je weinig merkt van buitenlandse invloeden (ondanks de Engelse overheersing tot ongeveer 1947) en een prachtige cultuur kent.
Die eerste paar weken hier voelt als een soort van inburgeringscursus. Langzaam aan wennen we aan de chaos op straat en op de weg. Alles gaat door elkaar op dezelfde weghelft. Het barst van de scooters (zonder helm) en tuktuks, dan steekt er een koe op z’n gemak een druk kruispunt over en voordat je het weet word je door een bus de weg afgedrukt…. We genieten van het heerlijke eten: van curry tot Dosai, van Aloo Gobi tot flinke Thali’s yummy. Die kruiden hier zijn zo ontzettend lekker!! De armoede overvalt ons en raakt ons keer op keer. Iedere dag wordt ons om geld gevraagd en zien we mensen, zelfs hele gezinnen, op straat slapen. Waar gaat die jaarlijkse 9% economische groei heen?

De kranten schrijven lovend over de nieuwe plannen van de regering, van alles wordt er beloofd en toegezegd. Zijn journalisten hier wel onafhankelijk? Wij zien dat voornamelijk de echt rijke Indiërs profiteren van deze groei.
Ook zien we overal waar we kijken kleurig geklede en goed verzorgde vrouwen. Haren altijd mooi gekamd en in een staart. De kleding is traditioneel en erg mooi. De spijkerbroek heeft hier duidelijk nog niet zijn intrede gedaan, ook niet voor de man. Het bizarre is dat Indiërs wel ontzettend schoon zijn wanneer het op hen zelf aan komt, de vrouw in Sari, de man in jaren ’60 flairbroek en een glad gestreken bloesje, maar alles wat buiten hun eigen invloed ligt is ronduit smerig. India weet duidelijk nog niet hoe het met vuilnis en hygiëne moet omgaan. Daarnaast is er het eeuwige geroggel en gespuug van de mannen (met name Mo ergert zich hier dag en nacht aan). Het is een trend om hier een drankje te drinken en vervolgens de inhoud weer uit te spugen. Of om ff flink te rochelen, hoe harder hoe beter en dan hoppa flatsch. En niet te vergeten de stank die telkens je neusvleugels op een onbedacht moment weet te prikkelen.
We worden door de mannen overal aangesproken met Ma’am. Wat toch wel heel aandoenlijk is. India is erg conservatief als het op geloof, huwelijk en kleding aan komt. Dan nog even eentje in de categorie ‘ grappig’: ze wobbelen met hun hoofd wanneer je tegen hen praat (soort knikkebollen, lastig uit te leggen). Wij zijn er nog steeds niet uit of ze dan bedoelen: “ja” of “nee” of “ik luister”. Mocht enig India expert dit lezen, we staan open voor input. Ehm en nee…wij beheersen deze techniek helaas nog niet.
Wat ons als laatste in het hart raakt is de ‘drooglegging’ van India, er is namelijk nauwelijks een lekker koud biertje te vinden. Alcohol wordt door de mensen als iets slechts gezien en dus wordt het ook niet gedronken, het is sociaal niet geaccepteerd. Dit zijn zomaar een aantal eerste indrukken van India.

En hoe gaat ons reisverhaal dan verder? We vliegen op 14 maart via Kuala Lumpur/Chennai naar de Andaman eilanden. Gewoon lekker vier dagen zon, zee en strand. Geen internet, geen lijstjes met actiepunten of iets moeten doen. Tilles en wij zijn allebei even vrij. Deze prachtige eilandengroep ligt tussen ZO-Azië en India in en hoort bij India. Je kunt ze alleen vanuit India bereiken, dus we hebben een aardige vliegreis gemaakt om vervolgens nog drie uur met de boot onze bestemming, het eiland Havelock, te bereiken. Hier hebben we een fantastisch idyllisch hutje op het strand. Wat is het hier bijzonder. Dit eiland leeft gewoon zijn eigen leven en de weinige toeristen die er zijn, bewegen er gewoon geruisloos doorheen. We huren een scooter, zodat we lekker met de haren in de wind, de mooie plekjes kunnen verkennen. Na een paar minuten op onze bike, toeteren we al flink mee met de meute en ja ja..verplicht toeteren in de bocht, zodat je tegenligger weet dat je eraan komt. Wij toeteren ons dus een breuk.
De eerste avond komen we erachter dat er nauwelijks restaurants zijn waar je een biertje kunt drinken (had iemand dit ons vooraf niet even kunnen influisteren . Wel kun je naar een dodgy liquor shop. Dat houden we dan in gedachte voor zonsondergang op een andere avond.
We pakken de scooter en gaan naar Beach nr 7. Voor wie ooit naar het mooiste stukje strand op deze planet wil…GO HERE!!!! Voor ons allebei is dit echt het mooiste en meest afgezonderde stuk strand waar we ooit zijn geweest. Naast wat in volledige outfit zwemmende Indiërs (lees: mannen in zwembroek, vrouwen zwemmen in broek en shirt) is er vrijwel niemand te bekennen. Later pakken we het wat avontuurlijker aan en bezoeken Elephants Beach om wat te snorkelen. Om er te komen moet je eerst een half uur door de jungle. Uiteraard hebben wij deze passage in de lonely planet net even gemist en banjeren we lekker op slippers en strandjurkje door de bushbush. Dit strand is geraakt door de tsunami in 2006 en overal zie je omgevallen bomen, echt onwijze units die volledig in het water zijn komen te liggen met wortel en al. Dan voel je gewoon die kracht van die zee. Een passage uit de lonely planet die met name Madelon wel is bijgebleven, is die over de mogelijke aanwezigheid van krokodillen. Ooit is er een toeriste aangevallen. Daarnaast zien we ook een bordje op het strand dat er gevaar voor krokodillen kan zijn. Nou dat is het voor Madelon wel wat betreft het snorkelen en het avontuur. We hebben nog wat rondgelopen en gekeken naar ietwat dikke Indiërs die in hun grote rode zwembanden een beetje liggen te dobberen. ‘s Avonds maken we er een leuke avond van.
Net als in ons leven in Nederland is het soms heerlijk om makkelijk te eten en soms is het heerlijk om je op te tutten en er een goeie avond van te maken. Laat er nou 1 restaurant zijn waar je heerlijk kunt eten en zowaar een Indiase Kingfisher (lokale bier) erbij kunt drinken. De dames gaan volledig stralend en gebruind op stap en genieten van een heerlijke curry.
Zo vliegen de dagen om en gaan we naar de haven om ons kaartje voor de bootreis terug te kopen. We worden al gewaarschuwd voor lange rijen en chaos. Dus we besluiten er vroeg bij te zijn en sluiten aan in de rij. Ehm de rij? In de rij staan is niet echt een bekend gebruik hier. Ieder voor zich, elleboogje zo af en toe en lekker een beetje duwen en veel voordringen. Vrouw of man maakt niet uit, ze zijn er heer en meester in. Na eindelijk aan de beurt te zijn, blijkt dit loket alleen voor mannen te zijn (voor ons waren net twee Indiase vrouwen geholpen, maar goed). De man weigert Suz te helpen en gooit zijn deurtje dicht. We weten niet wat we meemaken. Sterker nog, het andere loket is ook alleen voor mannen. In welke eeuw leven ze hier? Een vriendelijke Amerikaan bestelt vervolgens onze tickets. Is dit India vragen we onszelf af? Dan gaan we het nog heel lastig krijgen, wij, Nederlandse dames, zijn hier niet van gediend.
We nemen de boot terug en verblijven nog een dag op het hoofdeiland waar we horen dat onze vlucht wordt samengevoegd met een andere vlucht en uren vertraagd is. We vliegen namelijk met Kingfisher en zoals jullie wellicht weten, staat deze airline op de rand van de afgrond. (ach je moet af en toe een risicootje nemen)..
We hebben op onze Andaman-trip maar 1 keer onze mail gecheckt. We kwamen er toen achter dat Tilles in Maleisië de boot had gemist. Er moest nog een dangerous-goods-procedure worden verricht en dat was niet gedaan. Sja wij zeggen foutje van onze agent..Sja zij zeggen niet zoveel en hebben hun geld. Je betaalt met verschepen zowel in haven van vertrek als in haven van aankomst.
Onze Indiase agente is ondertussen op de hoogte en gaat haar best doen Tilles zsm door de douane heen te krijgen, lees 7 tot 10 werkdagen. India…, zucht…!

Om de tijd zonder Til optimaal te besteden, besluiten we op 19 maart naar Pondicherry te gaan. Een drie uur durende rit ten zuiden van Chennai. Dit wordt onze eerste ontmoeting met het vaste land van India. We besluiten met de bus te gaan. OH MY GOD..hoe rijden ze hier hey…Het lawaai en het getoeter is een ding, maar de manier waarop bussen inhalen is totaal iets anders. Die halen gewoon in terwijl er op korte afstand een tegenligger aankomt. We zitten front row, dus krijgen alles vol mee (en besluiten volgende keer maar achterin te zitten). De buschauffeur toetert alsof zijn leven ervan afhangt en je merkt al snel dat er gewoon hiërarchie geldt op de weg. Het recht van de grootste en de sterkste. Daar past Tilles straks prima tussen, alhoewel we best een luidere toeter zouden willen. Zo leren we alvast een beetje in het rijgedrag te komen. Suz merkt op een later moment op dat het rijden hier net als skiën is. Achterliggende voertuigen moeten met de voorganger rekening houden. Je hoeft je dus alleen te richten op de voorligger en zij-instromers. Hierdoor schieten ze vaak zonder te kijken, door luid te toeteren, zo de weg op.
Pondicherry is oud franse kolonie en heeft nog een volledig Frans gedeelte wat helaas niet is onderhouden en daardoor in groot verval is. We vinden een franse bakker en genieten van stokbrood en een echte cappuccino. Wel merken we al snel dat India een land is waar een soort laag overheen ligt. Aan de buitenkant lijkt het alsof er ontzettend veel gebeurd en de overheid zich overal voor inzet. Echter wij zien in korte tijd zoveel armoede. Overal bedelen mensen en slapen mensen op straat, waaronder ook veel kleine kindjes en gehandicapten. Hoe ga je hier mee om? Geef je geld of juist niet omdat het korte termijn is? Met deze vraag lopen we eigenlijk nog steeds rond. Ondertussen maken we plannen voor de komende dagen, waar willen we heen en hoe gaan we reizen…bus, trein, vliegtuig? Door de vertraging van Tilles komt onze oorspronkelijke route via Mumbai te vervallen, maar we zijn wel erg nieuwsgierig naar Mumbai en willen wel weer eens een lekker avondje stappen. Onze agente heeft ons paspoort maandag de 26ste alweer nodig, dus de trein schiet er helaas bij in. Heen en weer met het vliegtuig dan maar. Suz heeft een superfijn hotel gevonden. We merken al snel dat de folders en onze indruk van deze vier na grootste stad ter wereld niet echt matchen. Wat heeft Mumbai nog een lange weg te gaan. Arm en rijk zijn allebei sterk vertegenwoordigd hier. Van de grootste sloppenwijk in Azië tot de duurste privé woning ter wereld. We bezoeken de lokale markt en de lokale wasserette, een wijk waar, grotendeels op straat, alle was uit Mumbai wordt gedaan. Er werken alleen mannen, omdat het fysiek ontzettend zwaar werk is, zie foto.
Die avond pakken we flink uit en gaan uit eten en dansen in een club the Blue Frog waar toevallig 100% Isis draait. Naast een leuke Nederlandse kerel Bert ontmoeten we ook wat Punjabi’s (jonge rijke gastjes met tulband, nice;-)) en mogen we bestellen wat we willen (iets wat we wijselijk niet doen). We dansen de uren weg en genieten even van de westerse stijl.

Weer terug gekomen in Chennai hebben we gelijk een afspraak met onze agente Sassikala, een dame van rond de 48. Tijdens de koffie (veel melk, veel suiker, beetje koffie) voert ze een telefoongesprek waarbij ze er even een boertje uitklapt. We weten niet hoe we het hebben en hebben moeite niet onwijs in de slappe lach uit te barsten. Ze vertelt in de auto honderduit over het aankomende huwelijk van haar dochter van 25. Ze heeft de aanstaande man voor haar dochter zelf via de huwelijks internet-site van India gevonden. Dus niet relatieplanet, maar weddingplanet. Haar dochter studeert in Amerika en heeft meegekeken met de selectie van kandidaten, maar door haar afwezigheid in India heeft ze haar moeder de keuze laten maken. Kun je toch niet voorstellen dat je als jonge dame van 25, IT studerend in de US, je moeder je aanstaande man laat uitkiezen. Sassikala zegt dat tegenwoordig ook huwelijken uit liefde worden gesloten, maar dat in haar tijd dit uitzonderlijk was. De voorbereidingen duren maanden en de kosten moeten naar gebruik worden gedragen door de familie van de vrouw. Voor een huwelijk van vier dagen, met zo’n 800 gasten ….tel maar op…!
Later die dag neemt ze ons mee uit lunchen. Veel Indiase tenten zijn vegetarisch, iets waar we makkelijk aan wennen. Daarnaast is er voor de keuze voor AC/NON AC. Zit je met airconditioning, betaal je meer voor de gerechten. We krijgen een gigantische traditionele Punjabi Thali voorgeschoteld. Je krijgt dan een grote ronde schaal met allemaal kleine bakjes. In het midden ligt dan Naan en je krijgt er rijst bij. Die rijst mix je dan met allemaal specerijen en groenten en eet je met je handen op. Superlekker…en wij eten natuurlijk gewoon nog met een lepel:-).

Het is leuk om te zien wat India met Westerlingen kan doen. We ontmoeten mensen die volledig ondergedompeld zijn. Die dragen ook sari’s, grote wijde broeken, henna op hun handen en besteden hun dagen het liefst in de Ashram (soort woonomgeving waar naar Indiase gebruiken wordt geleefd). Lopen wij er ook zo bij over zes weken? Door de aanhoudende hitte hier, het is vanaf 1 april zomervakantie, zijn we alvast 1 harembroek rijker. Je merkt dat onze kleding toch minder luchtig is en met het gegeven dat mei de warmste maand is in India, zullen we het nog aardig voor de kiezen krijgen.

En hoe gaat het dan met Tilles? We merken dat we Til echt missen. Ons anker van deze reis. We kunnen best goed schakelen vinden we zelf, maar we willen toch echt het liefst alles met de auto verkennen. De afgelopen week (26 maart) hebben we stand-by gestaan, maar door een staking van de chauffeurs, staat Tilles nog steeds op de kade in Chennai. Daarna moet de auto eerst naar een warehouse waar de douane de auto dan kan inspecteren. Door wat extra geld hier en daar, probeert onze Sas alles wat te versnellen. Iedere dag zegt ze dat we de volgende dag op kunnen voor inspectie en iedere keer weer krijgen we te horen dat de auto nog op de kade staat. Wij zijn ondertussen aardig wat frustraties rijker. Iedere dag hopen we op goed nieuws en tot de dag van vandaag (1 april 2012) weten we niet wanneer we weg kunnen rijden. En ja, dat is dan de mindere kant van het verhaal, want dit hebben we zelf niet in de hand. Arghhhhh…Natuurlijk zijn we gewaarschuwd voor deze kant op verschepen, maar opportunistisch als we allebei zijn, wilden we ons hier niet door te laten beperken. Dus fingers crossed, want we zijn het wachten beu en willen lekker verder verkennen en ontdekken……….

[Show as slideshow]