De laatste paar weken zijn we door Europa naar huis gereden en hebben genoten van de landen waar we allebei nog nooit waren geweest, Bulgarije, Servië, Bosnië, Kroatië en Slovenië, ontzettend interessante en mooie landen om nog eens langer te tijd voor te nemen.

De echte spannende reismomenten zijn na Turkije wel voorbij, toch genieten we nog ontzettend van onze vrijheid en vrije tijd in Europa. Langzaam aan wennen we weer aan de luxe van het Westen en helaas ook aan de prijzen . Samen kijken we onderweg terug op dit onvergetelijke half jaar en daarnaast kijken we vooruit naar alles wat komen gaat.

Het is ontzettend leuk dat we dit blog hebben kunnen gebruiken om vrienden, familie en anderen op de hoogte te houden van al onze belevenissen. Ook de filmpjes hebben we met heel veel plezier gemaakt. Dank voor al jullie leuke reacties die we op reis hebben ontvangen!!

De komende weken gaan we aan de slag met onze eind-film, maar eerst ‘back to a normal life’…….

De hoofddoek kriebelt letterlijk op ons hoofd op het moment dat we de grens met Turkije naderen. Straks mag de doek af, maar eerst moeten we zorgen dat we onze jerrycans gevuld met diesel de grens over smokkelen. Diesel in Iran is spotgoedkoop, Turkije daarentegen is een van de duurste landen ter wereld (1,70 Euro). Medereizigers geven aan dat het lastig is diesel mee te smokkelen over de grens, maar als ware budget travellers is de rekensom snel gemaakt en durven we het risico ‘leeggieten van de jerrycans aan de grens’ wel te nemen. Voordat de grote smokkel plaatsvindt, wordt ons geduld eerst flink op de proef gesteld. Het wordt onze langste grensovergang ooit, namelijk 4,5 uur.

We staan alleen al in Iran 3 uur in de rij om het land uit te mogen. In die rij probeert een douanebeambte nog wat bij te verdienen door ons het ‘exitbriefje’ in ruil voor 30 Euro te geven, terwijl dat eigenlijk gratis zou moeten zijn. Rustig, maar streng kijken we hem aan. Wie denkt hij dat wel niet dat hij voor zich heeft? Waarom zouden we hem betalen om het land uit te mogen? Al nee knikkend, zakt hij naar 20 Euro. Tevergeefs, hij geeft het briefje en druipt af. Aan ons valt niets te verdienen…..In het stukje niemandsland, staan we vervolgens ook nog eens een uur stil. Bijzonder is wel dat we daar geholpen worden door twee vrouwelijke beambten, zonder hoofddoek, toch durven wij onze doek nog niet af te doen. De Turkse beambten zijn veel minder snel met het papierwerk dan gehoopt, maar belangrijker, wat doen ze met de 60 liter diesel boven op ons dak? En dan ineens gaat het heel snel, er wordt even achter in de auto gekeken, onze documenten worden afgetekend, en we mogen doorrijden, Turkije in…het land van Koerden, gastarbeiders, turks brood en wederom kebab! De hoofddoek mag eindelijk af en we hebben 60 liter goedkope diesel mee!!!!

Slechts 40km na de grens ligt onze eerste Turkse bestemming, Dogubayazit. We rijden naar de camping tussen de bergen en worden hartelijk ontvangen met thee door Yussef. Het weer is de hele dag al wat minder en ‘s avonds zet de regen flink door. Gelukkig kunnen we ook in de auto slapen, dus de tent laten we even voor wat het is. Het is een hele grappige camping, volledig omgeven door boerderijdieren die over het terrein struinen en Koerdische families die overal aan het bbq-en zijn. Voordat we überhaupt uitgepakt zijn, worden we al uitgenodigd bij een familie om gezellig mee te eten. Daar zijn we zeker aan toe na die lange dag aan de grens. Niemand spreekt goed engels, maar met handen en voeten komen we een behoorlijk eind. Aardige mensen en we worden volgestopt met lekkere kippenpootjes, salade en brood. Wederom die gastvrijheid die ons in Nederland zo onbekend is. Keer op keer blijft dit ons positief verbazen, in welk land we ook zijn. Kunnen we hier wat van meenemen naar Nederland? Kunnen we ons ook wat vaker op die manier open stellen? Het zit gewoon niet in onze genen…of houden wij onszelf dit voor?

Op de camping stippelen we de rest van onze Turkije-trip verder uit. Er is ontzettend veel te zien in dit land, maar de brandstof is ontzettend duur en we hebben ‘maar‘ 2,5 week waarin we ook 2000km van oost naar west moeten doorkruisen. Via een kennis van de vader van Madelon zijn we uitgenodigd om bij zijn Koerdische familie langs te gaan. We verwerken het in ons routeplan en de volgende dag gaan we op pad. We hebben er weer net zoveel zin in als altijd. Mooi gevoel is dat, het reizen verveelt ons geen minuut en we stappen telkens weer met een lach, vier flessen water, koekjes en brood de auto in. Het wordt een geweldige rit richting Bingol/Karakocan. Door de bergen en langs het prachtig lichtblauwe meer ‘Van’. Dat is nou zo heerlijk aan reizen met de auto, als we trek krijgen, sturen we Tilles een verlaten zandweggetje op en genieten van een heerlijke lunch aan het meer.
Aan het einde van de dag worden we, volgens afspraak, in Karacocan opgewacht door Baky. Baky, hoofd van het gezin, stapt bij ons in en leidt ons de weg naar het huis van zijn familie. Al snel blijkt dat er weinig Engels of Nederlands bij Baky te bekennen is. Na 30 minuten rijden, vele gaten in de weg en ver weg van de bewoonde wereld, vraagt Madelon of er al enig zicht is op zijn huis. Baky geeft ons een grote glimlach en meer dan dat komt er niet uit..aii..vol goede moed rijden we verder. Uiteindelijk ligt 25km verderop hun huis. Echt in the middle of nowhere, in een prachtige omgeving, worden we ontvangen door een warm welkomstcommitee van oma, moeder, nichten en neven. Thee, brood en kaas wordt gelijk voor ons klaar gezet en een meisje van 13 wordt opgetrommeld als ‘tolk/vertaler’. Al snel leren we dat het halve dorp uit gastarbeiders bestaat, die hier nog wel een ‘zomerhuis’ hebben en dus jaarlijks hier naartoe terugkeren. Er staan letterlijk 12 huizen en 1 megamoskee, nog vrij nieuw ook en supermodern. Baky heeft 12 broers en zussen, waarvan er 5 broers in Nederland wonen. Hij zorgt namens het gezin voor zijn moeder, voor ons ‘oma’. Oma vindt ons mega interessant en zorgt goed voor ons. We krijgen mooi gebreide slofjes en ons bedje wordt gespreid, weliswaar op de grond, op de tapijten, maar we slapen heerlijk in de voor ons toch wel heel erg stille omgeving. Wederom die gastvrijheid. Als bedankje geven we onze Hollandse klompjes. Een kleinigheidje, maar toch iets….

Vanuit het Zuidoosten vervolgen we onze weg naar het midden van Turkije. Net als in India, is het hier de ene wegopbreking na de andere. Overal wordt aan de weg gewerkt. Voor het eerst worden we weer ingehaald door auto’s met Nederlandse en Duitse nummerborden. Veel Turken keren uit het westen terug naar hun familie voor de zomermaanden. Als ware Harley Davidson rijders steken we onze hand op naar elkaar bij het passeren. En nu begrijpen we weer waardoor het woord ‘Turkenbak’ is ontstaan. Hoe meer we naar het westen rijden, hoe meer oude Mercedez, BMW en andere patserbakken we tegenkomen, volgepakt met spullen. Ruim 4000 km van huis, blijft het bijzonder om landgenoten in de auto tegen te komen.
Het is wederom een dag vol bergen. Tilles kan haar lol op. Cappadocia ligt in Midden-Turkije en bestaat uit een enorm rotsgebergte, ontstaan door vulkaan uitbarstingen tig jaar geleden. Met als resultaat voor ons een camping met geweldig uitzicht, kortom weer een ‘tent with a view’. Het weer valt tegen. Het is bewolkt, koud en af en toe een regenbui. Nu pas merken we hoe gewend we zijn aan het altijd zonnige weer tijdens deze reis. Til is niet echt een wagen voor regen, wind en kou. Als sneue types spenderen we een dag in de auto op de bestuurders en bijrijders stoel. We moeten erg om onszelf lachen. Moet je toch ook een keer meemaken dit. Nooit hebben we na hoeven denken over regen, wind of kou. Wat een luxe. Dat terwijl Nederland de slechtste zomer in 25 jaar heeft. Echt een contrast. We kletsen gezellig bij met de familie via Skype. Die hebben we sinds begin Iran niet meer gesproken.
Wat is er toch veel veranderd in 15 jaar tijd op het digitale vlak. In de oude tijd (toen wij als jonge meisjes lang op reis gingen naar Australië en Amerika) ging de communicatie via collect call of telefoonkaarten. Nu gebeurt alles via Skype. Het enige dat je nodig hebt is een wifi-verbinding. Tijdens onze reis is er bijna overal standaard wifi inbegrepen. Wij betalen dus helemaal niets meer voor al dat bellen. Vind je het gek dat het met KPN zo slecht gaat. En dan kun je elkaar ook nog eens zien via videoskype. Dat is pas een leuke manier van contact. Met als enige nadeel dat je door al die digitale ontwikkelingen minder het idee hebt dat je van de echte wereld bent verwijderd. Door Facebook, email en Skype ben je altijd op de hoogte en bereikbaar. Eigenlijk hebben we, buiten fysiek contact, dus helemaal niets gemist als we straks weer thuis komen.
‘s Ochtends om 6 uur worden we wakker van een vreemd soort geluiden. Snel zippen we de rits van de tent open en kijken naar het prachtige uitzicht over de vlakte met opkomende zon. Boven ons hangen zo’n 50 luchtballonnen. Indrukwekkend al die ballonnen bij elkaar. Wat zullen die een overweldigend uitzicht hebben.
Die dag wandelen we door het Openlucht museum in Cappadocia. Het krioelt er van de toeristen. Waar komen al deze mensen toch vandaan? Die staan in ieder geval niet op onze rustige camping. Na 15 minuten besluiten we dat het museum veel te druk is en de grotten lang niet zo indrukwekkend zijn als verwacht. De zon laat zich zachtjes aan zien, kortom hoog tijd om even  een uurtje bij het zwembad te bakken en de toeristen madness te laten voor wat het is.

De reis gaat verder naar het Westen, zo’n 750km verderop ligt Istanbul. Een stad waar we allebei erg naar uit kijken. Veel over gelezen, veel over gehoord. We vinden ons vooruit geboekte hotelletje in de binnenstad vrij gemakkelijk. Voor het eerst bevinden we ons tussen hele groepen westerse toeristen. Tilles vangt veel aandacht op straat. Mensen stoppen om naar de wereldkaart te kijken of maken een foto. Op de wereldkaart hebben we sinds kort de route getekend die we hebben gereden, dat verduidelijkt een hoop voor de nieuwsgierigen. Dank voor de goede tip Marion! En ook de hoteleigenaren zijn druk bezig met de veiligheid van Tilles. Fijn is dat toch. Voor ons een zorg minder in een wereldstad. Overal in de stad vind je ‘rooftop’ terrasjes waar je heerlijk kunt ontbijten, borrelen etc. Erg leuk en het weer is er perfect voor. Istanbul ligt aan de zee en aan de Bosporus waardoor er een heerlijk Mediteraans zeewindje waait. Wat nou zo leuk is aan deze stad is dat alle typen toeristen door elkaar heen bewegen. Hoe opmerkelijk. Je ziet de burka’s, chadors, heupbroekjes, hoge hakken, witte klapkuiten, bierbuiken etc..Het is echt een stad op het Europese land vastgeklikt aan Azië en het Midden-Oosten. Er zijn prachtige moskeeën, maar waar wij met name geïnteresseerd in zijn, zijn de kleine wijkjes waar de locals zich bevinden. Het doet ons erg denken aan Barcelona of Madrid qua cultuur. Overal kleine drukke cafeetjes, lekkere muziek en moderne mensen. Voor ons te gek om weer mee te maken na landen als India, Nepal, Pakistan en Iran. Suzanne heeft nog een verjaardagskadootje op de plank liggen wat ingezet kan worden voor een etentje. We zoeken via tripadvisor een mooi restaurant, trekken onze mooiste kleren aan (das nogal lastig na al die maanden in een gare kist te liggen) en stappen de metro in. Het restaurant bevindt zich bovenin een luxe hotel met een geweldig uitzicht over Istanbul. En wat een lekker westers eten en niet te vergeten wat een heerlijke witte wijn. Dit is de tweede keer dat we wijn drinken in ruim vijf maanden tijd. Zalig! Istanbul is zeker een aanrader als weekendtrip. Wel vinden we dat je er weinig van de echte Turkse cultuur meekrijgt. Het is helemaal ingericht op het toerisme. Daarom besluiten we de laatste nacht naast het park te parkeren en in Tilles te slapen. Spotgoedkoop en zo maken we nog wat mee van de Turkse picknick-families die het park op zaterdag en zondag bevolken. We parkeren Tilles naast een Duitse overland truck en gaan lekker wat eten. Terwijl we teruglopen naar de auto kan Madelon de sleutel nergens vinden. ‘Suz heb jij deze dan niet’? Een lichte paniek breekt uit bij Madelon. Zij is immers de laatste die gereden heeft. Oh nee hè? Wordt dit er weer eentje in de categorie ‘Vrouwen en auto’s?’ Ehm…even goed nadenken. Waar hebben we de sleutel voor het laatst gezien? De gordijntjes doen we altijd netjes dicht, maar met goed gluurwerk zien we de sleutel liggen…binnen, en alle sloten zijn dicht. De reservesleutel ligt natuurlijk ook binnen. Hoe makkelijk is het om bij Tilles in te breken? De opzichter van het parkeerterrein en onze Duitse buurman schieten ons gelijk te hulp. De eerste poging met platte latjes mislukt. Poging twee bestaat uit het openduwen van de deur met een soort beitel, terwijl de ander een stalen pennetje na binnenslipt. Spannend, gaat dit goed, zonder dat de deur wordt ontzet? Na wat pielwerk lukt het deze mannen om de deur open te krijgen. High Five! Iedereen weer blij. Jaja..ondertussen kunnen we een filmpje ‘Vrouwen en auto’s’ maken.

Na een rommelige nacht op deze parkeerplaats verlaten we het door ons geliefde Istanbul en rijden richting een klein eiland, 300 km ten zuidwesten van Turkije. Van alle Griekse eilanden, zoals Kos, Rhodos, Samos etc, die allemaal rondom de kust van Turkije liggen, heeft Turkije slechts twee eilanden ‘verworven’. Wij kiezen voor het meest rustige eiland waar we met de auto op het strand kunnen kamperen, Gokceada. De ferry doet er zo’n 1,5 uur over. Ook leuk voor Tilles, nog een keertje bootje varen. Aangekomen op de camping zien we al snel dat dit precies is wat we voor ogen hebben. Een mooie plek vlak bij de zee voor de ochtendduik, weinig faciliteiten voor het back to basic gevoel en weinig westerse toeristen, zodat we nog een beetje het gevoel hebben ver weg te zijn. De tent staat snel op en de koelkast kan lekker door koelen op de elektriciteit van de camping, zodat we snel kunnen genieten van een welverdiend koud biertje. Voordat we zitten, mist Madelon iets aan Tilles. Oh nee toch…waar zijn onze horens? Ze zitten niet meer op de bull-bar. De horens zijn duidelijk gestolen, omdat ze goed vast zaten en van de tywraps ieder spoor ontbreekt. We kijken nog een filmpje terug dat we 10km voor de ferry hebben geschoten, daar zien we de horens nog goed zitten. Ze moeten wel op de ferry zijn gejat, terwijl wij boven zaten. Wat een tegenvaller. Onze trofee uit Nepal. Verdwenen voordat we Nederland hebben gehaald. Dikke vette tegenvaller, maar goed het zij zo. Aangeven bij de politie lijkt ons niet zo zinvol. We zijn weer in het westen, dat is duidelijk.
Op het eiland doen we verder niet zoveel meer dan relaxen, zonnen en een beetje met onze leuke Bulgaarse buren kleppen. Het is voor de Bulgaren slechts 7 uurtjes rijden naar deze spot en hier kun je lekker kite- en windsurfen. Ze vinden onze reis te gek en met vier man sterk willen ze al onze filmpjes bekijken. We gaan weer even terug in de tijd. Zelfs wij kunnen ons nauwelijks voorstellen, dat we in Cambodja zoveel hebben beleefd, of dat we in de mega hitte tussen de toeterende auto’s in India stonden mee te toeteren. Heel waardevol om dat op film te hebben.
We zullen geen filmpje meer maken van Turkije of Europa. Het idee is om nog een eindfilm te maken die alles zal omvatten. Hier gaan we nog mee aan de slag en zodra deze af is plaatsen we het op onze site. Daarnaast zullen we nog een afsluitend blog maken over de ervaringen in Europa en over hoe het is om thuis te komen en weer thuis te zijn.
Het is een bizar idee dat we na ruim vijf maanden bijna thuis zijn. Van oost naar west rijden is ons allebei heel erg goed bevallen, omdat we nu de ‘evolutie’ naar Europa meemaken in cultuur, religie, economie etc. Het is leuk om over die veranderingen per land na te denken en samen te zoeken naar overeenkomsten en verschillen. Deze reis is in vele opzichten zo’n ontzettende verbreding van je gezichtsveld, daar halen we allebei heel erg veel uit. En dan zometeen weer vooruit. Ook daar zijn we wel weer klaar voor. We kijken er naar uit om iedereen weer te zien.
Op 27 juli zullen we aan het einde van de dag Amsterdam binnen rijden. Dan hebben we het gewoon echt gehaald! Weer slapen onder een dekbed, weer leven in een huis, weer de A4 rijden naar ons werk, weer koffie drinken met onze vriendinnen in de Jordaan, weer gezellige avondjes uit, gewoon weer de gewone dingen in ons gewone leven, helemaal niks mis mee en onwijs leuk!

[Show as slideshow]

Geniet ervan,

Liefs,

Madelon en Suzanne

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

En daar gaan we dan, weg uit India, weg uit bizarre weken van mooi avontuur. Op naar het onbekende Pakistan. Wat wordt er divers geschreven door de media over dit land. Het land waar Bin Laden is gevonden en gedood, het land van de overstromingen, het land waar Amerikaanse Drones Pakistaanse burgers doden op zoek naar de Taliban, het land van mango’s en katoen, de Toyota Corolla, een land waar vrouwen minder rechten hebben dan mannen, een land zonder leerplicht, maar bovenal een land vol vriendelijke en behulpzame mensen……….

Zo rijden we op 28 mei 2012 de grens over van India naar Pakistan. Even zijn we vergeten dat onze nieuwe bullbar (zie roadmovie 3) een natuurproduct is, die niet zomaar geïmporteerd mag worden. De grensbeambte geeft aan dat onze buffelhorens eraf moeten. Oh nee toch, stress!. Gelukkig komt zijn collega er ook bij staan, hij vindt het wel mooie decoratie voor Tilles. Even stempelen en klaar…..de horens mogen erop blijven.
Binnen de 400 meter die we daarna verder rijden krijgen we 3x een check van onze paspoorten. Het gaat er hier toch wel een stuk serieuzer aan toe dan in de andere landen waar we tot nu toe zijn geweest. We vinden het echt wel spannend om hier naar binnen te gaan. Er zijn zoveel tegenstrijdige berichten over dit land. De media schildert het af als gevaarlijk omdat het vol zit met Taliban-aanhangers. De Nederlandse ambassade geeft een zeer negatief reisadvies af, omdat de kans op kidnapping en bomaanslagen erg groot is. De overlanders die we tegenkomen vinden het een erg mooi land met zeer vriendelijke bevolking, maar waarschuwen dat je wel op de juiste route moet blijven en nergens ‘s avonds over straat moet lopen, omdat er nog wel eens wat mannen gewoon voor de lol los gaan met hun AK47 (in de lucht schieten). En nu is het tijd dat we onze eigen mening gaan vormen, los van de media en los van andere reizigers….
Dit is niet zomaar een grensovergang, dit is de befaamde Wagha-border. Tot 1949 hoorde Pakistan bij India, daarna heeft Pakistan zich afgescheiden, omdat de moslims een zelfstandige land wilden. Met veel bloedvergieten is Pakistan uiteindelijk tot stand gekomen. Iedere dag is er een ceremonie om de grens te sluiten waarin de Pakistanen en Indiërs parallel, met een groot hek ertussen, een show opvoeren waarin ze elkaar proberen te overtreffen met veel geluid en machtsvertoon. De concurrentie is nog hevig. Heel leuk om mee te maken.
Als buitenlanders mogen we op de VIP tribune en we komen nog vier reizigers tegen die, net als wij, ook die avond in Lahore zullen verblijven. Tijdens de ceremonie zitten de Pakistaanse mannen en vrouwen gescheiden. Zo kunnen we gelijk een goede indruk krijgen van de dresscode in dit land. Zeg maar dag tegen je jeans en je t-shirtje….de vrouwen dragen hier allemaal lange wijde gewaden met een hoofddoek.
Na de ceremonie sluiten we bij de andere vier reizigers aan om mee te gaan naar de backpackers waar ze slapen. Daar aangekomen merken we al snel dat het erg dramatisch gesteld is met de electriciteit-toevoer hier. Om het uur gaat de electriciteit uit. Geen airco, fan, stroom of wifi….het kwik loopt die nacht in onze kamer op tot 45 graden. En wij maar denken dat we het heet hadden in India. We dampen echt onze kamer uit. Later die week slapen we met de anderen op het dakterras. Dat bevalt een stuk beter. We drinken per dag wel vijf liter water per persoon en gaan slechts 1 keer naar de wc……..

We gebruiken de dagen in Lahore om Tilles een beetje op te lappen en klaar te maken voor een lange en spannende reisweek met veel kilometers (zo’n 2500km). De laatste dagen in India zijn er namelijk een aantal bladveren gebroken. Deze moeten echt met spoed vervangen worden. Gelukkig helpen Erik van de Landcruiserclub en Roland van www.lovetheworld.nl ons online, waardoor we goed weten wat we moeten laten repareren. Superhandig die autocoaches en voor ons onmisbaar. Via de backpackers treffen we een hele aardige garagehouder Chamith uit Sri-Lanka die erg goed Engels spreekt. Hij gaat gelijk aan de slag met de veren en nog wat andere kleine dingetjes. Bizar, je hebt hier gewoon nog vakmensen per auto onderdeel. Een bladveren specialist, een airco specialist, iemand om banden uit te lijnen en ga zo maar door. Vakmensen die bij ons al lang niet meer bestaan en sterker nog vakmensen die heel veel materiaal weten te hergebruiken. Dingen die wij in het Westen vaak weggooien. “Koop maar een nieuwe set”. Chamith nodigt ons bij zijn familie uit om te komen eten en dat wordt een gezellige avond met heerlijk eten. We krijgen zowaar een biertje aangeboden. Buitenlanders mogen namelijk per maand een krat bier kopen. Jaja, de dames bevinden zich in een alcohol-loos land. Dat is wel even wennen. Wat in India wel mocht, maar lastig te vinden was, is hier totaal uit den boze. Jammergenoeg is het bier local brewed en daarmee niet te zuipen. Murrays, bah.
We wennen snel aan de stad. De hitte, het verkeer en het stof laten zich vergelijken met India, maar met name de kleding wijkt enorm af. Vrouwen zijn er weinig op straat en lopen altijd met hoofddoek of chador en de mannen dragen een soort pyama outfit (zie foto). Ziet er op zich comfortabel uit hoor, maar om te zeggen dat het nou echt modieus is??

Nadat de auto gemaakt is, gaan we een avond uit met Chris en Venla. Een Brits/Fins expat koppel die we eerder in India hebben ontmoet en ons hebben uitgenodigd voor een etentje in de “International Club”. Het is erg gezellig en het valt ons op dat er alleen maar oudere expats rondlopen. Nieuwe bedrijven vestigen zich nauwelijks in Pakistan en het land kampt met dusdanig politieke instabiliteit dat weinig jongeren zich hier op het ondernemerschap richten. Als wij het mogen geloven was alles 20 jaar geleden stukken beter en is Pakistan er zwaar op achteruit gegaan. De corruptie, het wel/niet vrienden zijn met Amerika, de Taliban en de overstromingen hebben zijn tol opgeëist. Eerlijk is eerlijk, ook wij zouden hier voor geen goud willen werken. Het expatleven staat ver van de Pakistaanse maatschappij af en je komt er nauwelijks tussen. Daarnaast stellen de bedrijven hoge veiligheidseisen waardoor je nauwelijks vrij door de stad kunt bewegen en alles met een ‘driver’ doet. Het lijkt ons een heel opgesloten leven als expat in Pakistan.

We zetten onze reis voort richting het zuiden naar Multan. Om de doorsteek naar Iran te maken, kun je namelijk niet de kortste route nemen. De Tribals hebben op bepaalde wegen de macht, waardoor je hier onmogelijk kunt reizen zonder toestemming van de overheid. De Tribals willen onafhankelijk van Pakistan leven. Hier woedt al jaren een strijd over en staat dus los van Taliban, Moslims etc..
We voelen tijdens het rijden dat de auto niet goed is gerepareerd en balen. We rijden snel door naar ons hotel. Gelukkig een goed hotel met airco dit keer. En nu? Weer een garage zoeken? Eerst Erik met spoed sms’en om te vragen wat hij denkt dat het probleem is. We zien dat er ook nog een lek zit recht boven het achterwiel. Gehuld in hoofddoeken en lange bloezen liggen we te zweten rondom Tilles om te onderzoeken waar het lek vandaan komt. Ondertussen komt een vriendelijke man bij ons staan. Hij gaat ook op zoek naar het lek en heeft het binnen 3 minuten gevonden. En ja hoor, hier komt ie..in de categorie ‘vrouwen en auto’s’. Wat is nu het geval? Onze waxinelichtjes zijn van de hitte gaan lekken in de auto en druppelen op het wegdek!! Tada..De beste man kijkt ons toch een beetje raar aan. Wij dolblij dat het niet een of andere slang is. “You girls alone? No husband?”..ehm wij “No husband is at home working”.. Enfin, de volgende dag neemt hij ons mee naar een nieuwe verenspecialist. Al snel blijkt dat de veren in Lahore niet goed zijn gemonteerd zijn en dat de achter-as scheef zit. Deze man weet klaarblijkelijk alles over veren en heeft alles binnen een paar uur weer gefixt.

Vanaf Multan rijden we 450km door naar Sukkur. De weg is erg goed, dus we kunnen lekker vaart maken. Onderweg komen we echt prachtige vrachtwagens tegen. “Truckart” is hier heel populair. En de meeste vrachtwagens zijn voorzien van prachtige decoratie, lampjes, kleuren en beschilderingen. Volgens ons de mooiste trucks in de wereld!
Vanaf nu rijden we met hoofddoek. We merken dat we wat minder de aandacht trekken als we met hoofddoek op in de auto rijden of over straat lopen. Het is voor de Pakistani echt bizar dat je deze trip als twee vrouwen onderneemt. Vrouwen zitten thuis, zorgen voor het eten en de kinderen. Daarnaast moeten ze zich overal bedekken, zodat er niet spontaan een vorm van lust bij de man kan ontstaan. Dat vinden we zo’n irritante gedachte. Simpelweg dat mannen hebben bedacht dat vrouwen zich moeten bedekken om te voorkomen dat een andere man wellustig naar haar kan kijken. Ook leren we van een Paki dat vrouwen geen spierballen hebben, dus dan kun je gewoon niet zoveel. Dat is de reden dat mannen meer waard zijn dan vrouwen. Dit zegt de Islam ook. Je begrijpt, wij koken bij deze gedachte. Het is maar goed dat niet de hele wereld zo denkt.
Sukkur! Een gat waar je echt nooit meer terug wilt komen. Het is er heet, niet te doen. We komen met 50 graden aan, rijden naar het eerste de beste hotel, betalen veel te veel geld, maar genieten van de koude douche en de wi-fi op de kamer. Wat kun je soms toch gelukkig worden van de kleine dingen. ‘s Avonds worden we naar beneden geroepen, omdat de politie ons de stad uit wil begeleiden de volgende ochtend. We gaan namelijk naar Quetta. De stad van onrust. De reden dat je als buitenlander wordt geëscorteerd is het risico op kidnappingen door tribals. In ruil voor de persoon kunnen ze dan veel geld vragen. We moeten wel via Quetta om overland bij de grens te komen.We hebben vooraf al met veel overlanders over deze route gesproken, zodat we goed weten wat de afstanden zijn en waar de hotels/politiebureaus enzo zitten. Dat geeft wel een rustig gevoel. Het komt nu echt op ons drietjes aan (Mo, Suz en Tilles). We moeten het samen goed doorstaan.
De volgende ochtend worden we met sirene’s de stad uit begeleid. Onwijs incognito..NOT! Haha we kunnen er wel om lachen en voelen ons in ieder geval erg serieus genomen. Dat is namelijk wel zo. De politie doet echt alles om je als toerist te beschermen. Wij hoeven hier niets voor te doen en nergens voor te betalen. Hierdoor voelen we ons extra veilig. We hebben een hele goede rit met af en aan politiebegeleiding. Quetta ligt in de bergen op 1700 meter, dus we rijden weer een beetje de koelte in. Prachtig om zo door de bergen te rijden. De laatste 20km worden we echt van alle kanten begeleid. Blijkbaar heerst er in deze voorsteden meer onrust. Het is allemaal strak geregeld, wanneer je aankomt, staat de volgende auto al met lopende motor te wachten. We willen de volgende dag snel door, maar leren van de hoteleigenaar dat we een NOC (No Objection Certificate) nodig hebben. Deze kun je pas de volgende dag aanvragen bij ‘Home Department’. Dan nog maar een dagje Quetta. We merken dat het fenomeen vrouw echt uitgestorven is. De enige vrouwen die we zien zijn bedelaars. Vrouwen wiens man geen baan heeft of is overleden. Het zijn er ontzettend veel. Onderweg naar de gemeente worden we opgevist door twee politiemannen (we noemen het liever jongetjes). Blijkbaar hebben we de hele dag escorte nodig. Ach het zal wel, we laten het een beetje over ons heen komen en spenderen vervolgens 7 uur bij het districtshoofd om dat verdomde briefje te krijgen. Dan is het weer te duur om ons te begeleiden naar de grens, dan is het weer te lastig omdat we vrouwen zijn of willen ze ons in karavaan laten rijden met een bus vol Pakistaanse pelgrims. Telkens met dezelfde vraag: “No gents?” “Just the two of you”? “Where is your husband” “Do you have children”. Sja het is ook zo’n andere wereld voor hen.. Geïrriteerd verkassen we van kantoortje naar kantoortje. Maar ja, zonder papiertje geen escorte stellen zij. Uiteindelijk na lange klaagzang krijgen we het felbegeerde papiertje en krijgen we zelf politiebegeleiding. We kunnen huiswaarts keren, maar niet zonder eerst een goede kebab te eten! Heerlijke kebab maken ze hier en na weken van vegetable curry, is dit een heerlijke afwisseling. In het centrum zien we veel wapenshops, blijkbaar gewoon te koop alsof je een zak bananen gaat kopen.

Dan breekt de dag aan van de zware rit van 600km richting de grens, Quetta naar Taftan. We spreken met elkaar af dat we gewoon kijken hoe het gaat wetende dat de eerste 300km een slechte weg is en je nauwelijks kunt doorrijden. We zijn allebei licht gespannen bij vertrek. Hoe gaat de dag verlopen? Gaat Tilles het redden? We worden door de escorte bij ons hotel opgehaald. De weg is in het begin erg slecht. We zijn druk met gaten ontwijken. Af en aan rijden politieauto’s voor ons uit en wanneer ze geen auto hebben, krijgen we een escorte in onze auto mee. Lekker krap en warm. De politie agenten zijn echt ontzettend vriendelijk en het wordt een leuke rit. We wennen snel aan de heren die met een AK47 tussen hun benen naast ons zitten. Het lukt Suz om haar felbegeerde foto te laten maken. Een foto van Suz met een AK47 in de hand tussen de Pakistaanse politiemannen (zie foto).
Tegen het einde van de dag zijn we een heel eind opgeschoten en besluiten we op een politiebureau te slapen, in plaats van naar Taftan door te rijden. Dat is vrij gebruikelijk op deze route, omdat er nauwelijks hotels zijn. We bevinden ons in een prachtige, woestijnachtige omgeving (Nokkundi voor de kenners) en de mannen verzorgen ons goed. Ze spreken wat engels en we eten onze zelf opgewarmde noedels op het dak van het lemen politiegebouw. In de verte is er niets anders dan zand en wilde kamelen. Dat is nog eens een zonsondergang. Wat voelen we ons vrij en wat geweldig dat deze dag zo goed is gegaan. Wanneer je al tijden bezig bent met de voorbereiding van dit stuk van de reis, is het een heerlijk gevoel als je het zo kunt afsluiten. De volgende dag rijden we door naar de grens. Op naar Iran..op naar nieuwe verhalen en belevenissen.

[Show as slideshow]

Wij hebben een 8-daagse all-inclusive tour met een chauffeur en een gids geboekt. Laat maar komen die hoge bergen…..! Even voor de duidelijkheid…….natuurlijk willen de dames de hoogst berijdbare pas in de wereld op 5600m het liefst zelf met Tilles  opklimmen, maar de bergpassen bij Manali zijn nog gesloten voor Til, dus voor ons een mooi excuus om ons eens te láten rijden . Daarnaast kan Til ook wel eens een paar dagen vrij gebruiken. We landen ‘s ochtendsvroeg in Leh op 3500m hoogte en worden door de besneeuwde bergentoppen naar ons hotel gebracht. Het is 10 graden, we rillen wat af! Vandaag mogen we niet te veel ondernemen en moeten we veel drinken. Totaal willekeurig kunnen mensen namelijk last krijgen van hoogteziekte en als het jou overkomt dan is eigenlijk het enige medicijn om weer omlaag te gaan. Altijd weer even spannend, maar buiten behoorlijke kortademigheid bij elke traptrede hebben wij gelukkig nergens last van. We hebben een heerlijk hotel met supervriendelijk personeel en fantastisch Indiaas eten. Verwenning alom, we like!!

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

[Show as slideshow]

Dat Nepal en India een wereld van verschil is merk je direct al aan de grens. In India moeten ‘officials’ je altijd even laten weten dat ze belangrijker zijn dan jij, door je bijvoorbeeld tien minuten te laten wachten of eindeloos lang en serieus met je paspoort bezig te zijn. In Nepal vinden ze het allemaal wel prima, zijn ze vriendelijk, vullen ze de documenten in and off you go….. We rijden Nepal in en rijden direct naar onze eerste bestemming, Lumbini. De plek waar Mari Devi, de moeder van Buddha, onder een boom bevallen is van Buddha. Voor veel mensen in de wereld een historische plaats en bedevaartsoord, voor ons een plek om bij te komen van India. We kunnen gratis in de tuin van een hotel staan en heerlijk weer eens in onze daktent slapen. En nog lekkerder…..we worden met rust gelaten!! Niet zoals in India eindeloos starende mensen die naar jou kijken alsof je van een andere planeet komt. Het is zo rustig in het hotel dat we zelfs gratis in een kamer mogen slapen, maar deze dames willen veel liever in hun eigen tentje slapen. De hotellier snapt er niets van….

Via een mooie bergweg rijden we door naar Kathmandu. Wat is het prachtig rijden door Nepal. Tilles moet flink aan de bak door de bergen. Zeker de laatste 20 km naar de stad is het flink klimmen geblazen. Lekker achter al die vrachtwagens en iedereen die wil inhalen. Onderweg staan we stil om te lunchen en ontmoeten we heel toevallig Marja en Paul, een Nederlands stel, dat al 3,5 jaar onderweg is in een omgebouwde Mercedes meubelbus. Zij  herkennen onze knappe Til aan haar NL nummerbord. Zij gaan naar hetzelfde hotel om daar op de parkeerplaats te overnachten en vertellen dat er nog meer Overlanders zullen staan, omdat het een plek is die veel overlanders aan elkaar doorgeven. Wow, mensen zoals wij ontmoeten, daar hebben we ontzettend veel zin in. We hebben ons in India soms best alleen gevoeld. Ondanks dat we via internetsites weten dat er veel meer mensen zijn die reizen zoals wij, zijn we ze in India niet tegengekomen. En soms is het best fijn om te praten met mensen die snappen waar je mee bezig bent. Een stukje herkenning en over de problemen praten die je tegenkomt en hoe je ermee omgaat of om routes en verhalen uit te wisselen. Zo blijkt namelijk dat iedereen af en toe problemen heeft met z’n auto en dat onze Tilles echt niet meer problemen heeft. Accepteer dat het een paar dagen kan duren en dat je jouw planning moet aanpassen, maar dat alles altijd goed komt! Haha, ok, nóg flexibeler opstellen dus……een goede test voor de planmatige Mo en Suz.

We verblijven uiteindelijk een week in Kathmandu en slapen al die nachten in de auto. Superhandig dat we zowel in de auto als in de daktent kunnen slapen. Gordijntjes dicht en slapen maar!  Je kunt hier fantastisch lekker Westers eten, cappuccino’s drinken, bagels met avocado eten en biertjes drinken. Dit hebben we allemaal erg gemist in India en halen het hier dubbel en dwars in. De tour naar de heiligste berg in Tibet, Mount Kailash, die we graag willen doen, blijkt niet mogelijk omdat het meer dan 1,5 week gaat duren om de verschillende Chinese permits te regelen. Dat is echt heel jammer, maar besluiten na Nepal dan een tour te boeken naar Ladakh in de provincie Kashmir (in India) waar het ook mogelijk is om de Tibetaanse cultuur, de hoge bergen (5800 meter) en het complete niets mee te maken.
Kathmandu verbaast ons behoorlijk. Het is een vrij moderne stad, maar overal stinkt het zó verschrikkelijk naar afval. In India is dit plaatselijk zo, maar dit is echt ‘all over town’. De rivier die dwars door de stad stroomt verwerkt het afval normaliter, maar nu is het zomer en staat de rivier droog. Het afval blijft dus gewoon liggen. En nog erger tussen dit afval wonen niet alleen varkens en straathonden, maar ook allemaal mensen. Bah! Een ander groot probleem is de schaarste aan electriciteit. Ook dit kennen we nog uit India, maar in Nepal is het echt een tienvoud erger. India is de grote man in de regio en gaat dus voor op landen als Nepal en Bangladesh. De stroom ligt er zo’n 10 tot 12 uur per dag af en dus hoor je overal generatoren lopen. Van een kenner leren we dat Nepal jaren geleden had moeten investeren in hydro-energie, dan was Nepal nu hofleverancier voor India en had zij daar veel geld mee kunnen verdienen. Maar dat hebben ze door corrupte praktijken niet gedaan.
We merken sowieso dat er weinig ontwikkeling is in dit land. Het land staat stil. De wegen zijn slecht en er worden nauwelijks wegen gebouwd of verbeterd, de landbouwkavels zijn allamaal erg klein en er is weinig vrachtverkeer buiten Kathmandu, dus weinig handel. Wel zien we veel VN auto ‘s rijden. Dus het geld komt wel binnen blijkbaar….waar gaat dat allemaal heen…….vast naar mannen met diepe broekzakken! Jammer om te zien, het land heeft zoveel potentie, de landschappen, de vriendelijke en toegankelijke mensen, de mooie cultuur…..
Ook de verjaardag van Suz wordt in Kathmandu gevierd. Een fantastische verjaardag, daar zorgt Mo wel voor! Het begint met een ontzettend mooie ochtendvlucht naar de Himalaya. Een klein vliegtuigje vliegt dan langs de Mount Everest en de bergketens in de sneeuw. Fantastisch mooi gezicht!! Daarna drinken we heerlijk cappuccino met aardbeiengebak en lezen we alle lieve mails en berichtjes.  Madelon geeft mij dan nog allemaal schattige cadeautjes op originele wijze. Wat voel ik mij jarig. Heel leuk!!! Daarnaast komt er nog een verrassing. We krijgen een luxe overnachting aangeboden van de moeders van Suz. Wauw daar zijn we best aan toe na al die brakke hotels in India en het slapen in de auto. Enthousiast checken we in bij het Summit Hotel in de ambassade wijk dat ooit in 1975 door Nederlandse studenten is opgezet en nu wordt gerund door een Nederlander Roger. Wat kan verwennerij dan lekker zijn!!!

Na een week zijn we naar Pokhara gereden. Een dorp aan de noord-westkant van Nepal. Van hieruit begint de welbekende 12-daagse Annapourna-trek en zijn er andere mooie wandelingen mogelijk. Aangezien onze Mt Kailash-tour niet doorging hebben we het idee om misschien een wandeltocht te maken van zo’n vijf dagen. Lekker gedachteloos wandelen door een mooie omgeving. Via de overlanders uit Kathmandu horen we over een overlander-camping 5km buiten Pokhara waar we heen gaan. Na 5 km hobbelen en bobbelen (want die Nepalezen zijn niet zo druk met wegen bouwen) komen we daar aan. Het ligt fantastisch mooi tussen de bergen en in de weilanden. ‘s Ochtends vroeg worden we wakker van de buffels die door de boeren  ongeveer naast onze auto uitgelaten worden. Verder gebeurt er eigenlijk weinig. Wel komen we op de camping in aanraking met een voor ons nieuw fenomeen. De hippie!!! Eindeloos veel hippies reizen een beetje heen en weer tussen Nepal en India in een oude brakke bak. Ze gaan soms tussendoor naar huis om wat geld te verdienen als straatmuzikant en kunnen van die euro’s weer extra lang vooruit hier, aangezien behalve de diesel en benzine (die ook schaars is in Nepal), het leven hier weinig kost. Het is een nogal schrale bende dat goedkope bestaan. Het enige dat wij ze hebben zien doen is blowen, lsd-trippen en rondhangen. Wat staan wij dan anders in het leven!
Gelukkig staan ook Iris en Roland van www.lovetheworld.nl. op de camping. Zij zijn al sinds augustus 2011 vanuit Nederland naar Singapore aan het rijden en hebben ons van een boel tips voorzien. Één en al Nederlandse gezelligheid. Lekker samen kleppen, thee drinken, borrelen en een mooie bergwandeling gemaakt naar Serankot met uitzicht over de witte toppen van de Annapurna.
Na een hoop wikken en wegen, plussen en minnen, voor- en nadelen besluiten we om niet te gaan trekken. Toch niet ons ding en we gaan voor een dag samen wandelen in de omgeving. Superleuke wandeling door de bergen, over de akkers en via de kleine, lokale dorpjes. Op een gegeven moment zien we tien Nepalezen met man en macht een buffel vooruit slepen over de grond. We vragen wat de bedoeling is en de vriendelijke boer legt ons uit dat de buffel ziek is en maakt vervolgens een onthoofdingsgebaar. Enfin, die buffel legt dus zometeen het loodje. Als we na een uur of drie dit dorpje weer passeren, ligt de buffel als een lappendeken verspreid over de grond. Kop eraf, ingewanden netjes opgehoopt, poten los ernaast..de vrouwen verzamelen al het vlees. Jullie krijgen zo waarschijnlijk een goed beeld hoe het erbij ligt, lekker veel bloed overal.  Nu is een missie van Suz op deze reis om met een echte bull bar thuis te komen. Kortom onze huidige bull bar voorzien van echte horens. Dan is dit het moment. Suz twijfelt, Mo zet door. De boer vindt het goed, mits we twee euro betalen. Vol energie gaat hij aan de slag met zijn kapmes. Het halve dorp kijkt over onze schouders mee als hij zijn kapmes tussen de horens en het oog positioneert en begint te hakken.  Gunst wat een gedoe die horens eraf krijgen, geen fraai gezicht. Wat moeten die blanke vrouwen nou weer met die horens? Een half uurtje later neemt Suz triomfantelijk de horens in handen. Boer blij, wij blij. Op de camping aangekomen, weten Iris en Roland niet wat ze zien. Wat hebben die maffe meiden nu weer meegenomen? Het restantje vlees aan de horens laten we schoon eten door de hond van de hippies. En zo rijden we nu dus rond met horens op ons dak. Nog niet zichtbaar vastgebonden. Doen we zodra we in wat minder koe-liefhebbende landen rijden, haha.
Na een week houden we het voor gezien op de camping en rijden via de ‘scenic Siddharta Highway’ naar het zuiden. Een dag vol klimmen, dalen, bochten en een onvergetelijk uitzicht. Echt genieten dus. Vervolgens rijden we de westkant op naar Bardia National Park. Toch nog een verwoede poging wagen om die tijger te spotten. Samen met de bergen, laten we ook de koelte achter ons en zitten we wederom in de 43 graden overdag. Je begrijpt, geen beest te vinden met die hitte. We hebben voor de walking tour gekozen op aanraden van de camping eigenaar. We zien drie neushoorns en wat kleine dieren. Geen tijger te bekennen. Jammer! Na drie dagen houden we het voor gezien en nemen afscheid van het heerlijke kamperen. Los van het verjaardagskado van Suz, hebben we drie weken lang in de tent of in de auto geslapen. Te gek en heel goed voor het budget! En Madelon heeft het bakken van wentelteefjes nieuw leven in geblazen, heerlijk. We vertrekken vroeg richting de grens met India. Omdat er die dag overal stakingen zijn (wij weten ondertussen niet beter na tien weken India en Nepal dat iedere stap die de overheid zet, wordt beantwoord met een staking) liggen er 200 km lang overal roadblocks. Grote keien of boomstammen op de weg, wat kleine vuurtjes en groepjes mannen. Toeristen zijn door de grote bron van inkomsten heilig hier, dus met die gedachte en een mooie glimlach, proberen we ons er doorheen te kletsen. Waarempel en waarachtig, dit gaat bijzonder goed en om 12 uur staan we bij de grens. Maar niet zonder nog even ons laatste geld aan diesel op te maken. De paar tankstations die er zijn, zijn allemaal gesloten. We kletsen wat, geven de noodzaak aan en hoppa de beste man opent zijn tank even voor ons….maar wat blijkt…in de categorie “vrouwen en auto’s” kan er weer eentje worden toegevoegd………er is geen tankdop meer. Blijkbaar rijdt Tilles al weken zonder dop rond en ligt die ergens in Varanassi of Kathmandu. Aiiiiiiii…het goede nieuws: we zijn er al zover mee gekomen, dus het zal wel los lopen. In Pakistan of Iran zullen we op zoek gaan naar een nieuwe dop! En nu weer door naar India….die verhalen volgen snel!!!

[Show as slideshow]

Hallo daar zijn we weer!

Onze tweede roadmovie is klaar en kun je vinden onderaan dit blog of onder de tab ‘roadmovie’. Hoe is het ons dan verder vergaan? Na intensieve, lange, maar o zo mooie dagen in het midden van India is het tijd voor Rajastan. De provincie in het Noorden van India die bekend staat om zijn woestijn, kamelen, en mannen met tulbanden. Een beetje een Alladin-achtige omgeving, grote paleizen en mannen met lange krulsnorren.
We beginnen in Udaipur en rijden naar een hotel met een grote tuin aan de rand van het centrum. We vragen of we hier mogen verblijven, maar dan wel in onze eigen tent op het dak.

Geen probleem, we zijn niet de eerste Overlanders die hier hebben gestaan. Je mag dan gebruik maken van de douche en het toilet waar het personeel ook gebruik van maakt. Zo, dat wordt flink zweten in de tent met een dagtemperatuur van 38 graden, maar slapen in Tilles vinden we allebei heel leuk en is goed voor ons budget. Tent opgezet en dan eindelijk in onze fantastische campingstoeltjes aan een koud biertje en toastjes tonijnsalade. Perfect, we blijven er gelijk vier nachten. De tonijn hebben we altijd op voorraad en is echt een traktatie al die dagen in het binnenland. Beetje zelf meegebrachte pesto en gedroogde tomaat erin en smullen maar.
Udaipur heeft een prachtig City Palace die we bezoeken en een Lake Palace die, zoals de naam al zegt,  in het water is gebouwd. Echt sprookjes-achtig in het donker als het mooi verlicht is. Ook gaan we naar een tempel en leren weer wat bij over de Hindu-goden van een local. Van de vrouw met slurf, genaamd Shiva, hebben we nu een mooie sticker op Tilles geplakt…yesss Tilles goes India! We maken die dag een wandeling door de stad en raken een beetje van de gebaande paden af. Overal zijn kleine straatjes met kleine tempeltjes, loopt een koe rond en word je door een scooter van je sokken gereden. Nieuwsgierig lopen we door de kleine steegjes met mooi gekleurde deuren. Dan worden we naar binnen geroepen door een meisje van een jaar of 20. Of we hun huis willen zien en of we wat willen eten. We weigeren beleefd, maar ze houdt vol. Ze is erg grappig en we stemmen in. Binnen zijn haar tante, haar zusje en oma zittend op de grond aan het koken op een gasstelletje. We schuiven gezellig aan en worden volgestopt met heerlijk Indiaas eten. Telkens als Suz iets wil zeggen, krijgt ze een tik van de oude madam dat ze moet dooreten. Je ziet er allebei totaal anders uit, kleed je anders, spreekt elkaars taal niet, maar je kunt samen van de maaltijd genieten en dat begrijp je van elkaar. Hoe bijzonder is dat? Mooi om mee te maken, en zeg nou eerlijk, zou jij iemand uitnodigen om bij je te komen eten die op straat een beetje de toerist uithangt?

In Udaipur kun je heerlijk eten. Overal zijn rooftop terrassen met prachtig uitzicht op Lake Palace. Zonder rooftop tel je niet mee in deze stad. We bevinden ons voor het eerst sinds lange tijd weer tussen de toeristen en realiseren ons dat we een dikke week geen enkele blanke hebben gezien. Één keer dachten we er eentje te ‘spotten’…bleek het een albino…raar dat het toch een fijn gevoel geeft om weer wat van je soortgenoten te treffen. Er zullen genoeg reizigers zijn die dit niet zo ervaren, maar ons geeft het op dit moment een goed gevoel. We ontmoeten leuke mensen en ons verhaal over deze reis levert genoeg gespreksstof op om een mooie avond te vullen. Zo hebben we op onze website nu ook een vertaalknop, zodat de mensen die we ontmoeten onze site ook kunnen lezen. Easy en erg handig…alhoewel de kwaliteit niet echt top is.

Van Udaipur via een minder boeiend Jaipur naar Agra waar we eigenlijk alleen heengingen om verplicht de Taj Mahal te bezichtigen. Wat blijkt, is die Taj Mahal toch echt wel een hele imposante tempel. En eigenlijk met name omdat deze tempel gewoon echt heel goed onderhouden is. In India is namelijk niets goed onderhouden, zie vorige blog ook over hygiëne. De gebouwen, de huizen, de tempels , alles staat er afgebladderd en zwart geblakerd bij, maar de Taj (voor intimi) daarentegen is echt wel heel erg mooi. Het ‘grappige’ is dat een buitenlander 12 euro entree betaalt en een Indiër 12 cent. Je hebt zelfs aparte looppaden voor de buitenlanders en de Indiërs. Zou je in Nederland eens moeten proberen, maar wel goed voor de omzet die Taj, komen jaarlijks toch zo’n 3 miljoen mensen naar toe. ‘s Avonds hebben we op een rooftop-restaurant met uitzicht op de Taj een heerlijke curry gegeten. Je ziet dan veel kinderen op de dakterassen staan die, à la De Vliegeraar, aan het vliegeren zijn. Een mooi gezicht!

Na Agra in één dag doorgereden naar Varanassi. Eerst waren we van plan om rustig aan in twee dagen te rijden, maar als het lekker rijdt dan willen de dames doorkarren en moet Tilles tot het uiterste. Helaas was het hotel met tuin om in te slapen volgeboekt voor een bruiloft waardoor we genoodzaakt waren in een erg budget-hotel te overnachten. Maar ondertusssen zijn we zoveel gewend qua niet-luxe dat we dat echt prima vinden. Het hotel draagt de naam Relax. Hier zou menig mens bij denken dat het een ‘bepaald type hotel’ betreft, maar dat is het zeker niet. Wij vragen ons af of Indiers überhaupt wel aan seks doen of over nadenenken. Nergens zie je spannende foto’s van dames en mannen zijn meer geïnteresseerd in elkaar dan in vrouwen. Veel mannen lopen innig met elkaar over straat, zoiets kennen wij helemaal niet. Ook hebben de Indiërs wat ons betreft geen enkele sex-appeal. Ze doen er ook werkelijk niets aan om er een beetje aantrekkelijk uit te zien. Snorren, bakkebaarden, nergens een gespierd lijf te zien en lekker een beetje op tabak kauwen (en dit vervolgens weer uitspugen). Gewoon een constatering……!
Maar goed, Varanassi dus, de stad aan de rivier de Ganges, de stad van de lijkverbrandingen. De droom van alle Hindoeïsten is om hier verbrand te worden, waarna het overgebleven as door de Ganges meegevoerd wordt.
Dit staat behoorlijk ver van Westerlingen af en is daarom interessant om eens te zien. Interessant is misschien niet het goede woord in dit verhaal. Het is eerder macaber om een persoon, gewikkeld in een laken, op een brandstapel te zien liggen waarbij het laken langzaam wegfikt en je het been ziet kromtrekken en zwartworden. Na een uur is alleen het bekken nog over. Gelukkig dat de brandstapel vol met wierook zit, zodat je de geur van vlees niet hoeft te ruiken. We konden het niet weerstaan om hier toch kort een filmpje van te maken, zie het resultaat om onze tweede roadmovie.
Varanassi bestaat verder uit allemaal kleine nauwe straatjes met allemaal kleine winkeltjes. We vermaken ons goed hier en plakken er nog een dagje aan vast. Onze laatste dagen India voorlopig gaan in. Vanaf hier rijden we richting het Noorden naar Nepal om daarna weer terug Noord- India in te rijden richting het westen.

En hoe is India ons dan bevallen? Wat een maf land is dit toch met maffe inwoners. Je moet er even inkomen, maar met wat tijd went het wel. De chaos, de stank, de drukte, de toeter…uiteindelijk heeft het allemaal zijn charme en maakt juist dát India zo speciaal. Er is geen land zoals India dat wij tot nu toe hebben gezien. Wij vinden een bezoek aan dit land dan ook zeker de moeite waard. Dit wil je een keer meemaken in je leven!!
Indiërs zijn erg naar binnen gericht. Daarmee bedoelen we dat ze hun eigen kledingstijl, eettradities, muziek, films en merk invloeden hebben. Geen Madonna, Brad Pitt, G-star, Shell of Starbucks…alleen af en toe een KFC ( kip doet het namelijk goed bij Hindu ‘s), een vegetarische MacDonalds of een Levi ‘s shop met broeken uit 1974…We kunnen het allemaal toelichten in dit blog of jullie gewoon laten zien wat we bedoelen in onze onderstaande roadmovie..Bij deze! Enjoy….(roadmovie deel 2)………

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

En net als we ons mentaal hebben voorbereid om nóg een week op Tilles te wachten, is het opeens in twee dagen geregeld. Customs wordt omgekocht en na vier uur wachten en honderd handtekeningen en vinkjes kunnen we op 3 april eindelijk de weg weer op. Roadtrippin’ in India! Here we go….! Wat hebben we er ontzettend veel zin in om dit land te doorkruisen. Na zoveel verhalen van anderen gaan we nu zelf ervaren of we van India houden of India haten ….(India: You either hate it or You love it).

Die eerste paar kilometers in de auto zijn best spannend. Geheel tegen onze regels in rijden we in het donker weg uit de haven, omdat we de auto wel mee moesten nemen. Suz zit toch wel een beetje met zweethandjes achter het stuur en al helemaal omdat het pikkedonker is en de weg compleet vaststaat met eindeloos toeterende containertrucks. De weg is stoffig en zit vol gaten. De trucks hebben of geen licht óf groot licht, waardoor je in beide gevallen niets ziet. Fietsers en voetgangers zijn in z’n geheel niet te zien. Met langzaam rijden, heel veel toeteren en lichtsignalen vinden we gelukkig binnen 20km een hotel waar we kunnen overnachten. Het is een viezig hotel met stof op de vloer, haren van de vorige gasten op de kussenslopen en de badkamer met groen en zwart uitgeslagen kranen en muren. Nice!
In Nederland zou dit hotel acuut gesloten worden wegens het overschrijden van de hygiënisch toelaatbare eisen. In India hebben we gemerkt dat de hygiënische eisen ietsiepietsie lager liggen, haha, maar gek genoeg raak je eraan gewend. We slapen op onze eigen kussens en in de eigen lakenzakken uit de auto. Eigenlijk is onze enige eis dat er een ‘normaal’ toilet in zit (en niet alleen een gat) en dat er geen kakkerlakken rondlopen als we de eerste check doen. Heel vies allemaal, maar het is niet zo dat je een veel betere kamer krijgt als je twee tot drie keer zoveel uitgeeft. Die Indiërs zijn gewoon enorm ranzig. Het valt ons op dat ze qua persoonlijke hygiëne heel schoon zijn. Ze wassen zich iedere dag en we zijn nog nooit een naar zweet stinkende Indiër tegengekomen. Ook straten worden ‘s ochtends schoongeveegd en het vuil verbrand of op een hoop gelegd waar voorbij sjokkende koeien en straathonden het afval kunnen opeten. Maar op een of andere manier is de hygiëne in de huizen enorm ver te zoeken.

De volgende ochtend rijden we verder. We staan om 5 uur op en rijden om half zes weg. We vullen eerst nog even onze tank bij het tankstation. Al het personeel ligt nog heerlijk op een kartonnetje op de grond van het kantoor te pitten, zo gaat dat hier in India. Gelukkig wordt er eentje wakker en vult de tank.
‘s Ochtends rijden is heerlijk! De wegen zijn rustig en het is nog heerlijk koel. Rond 11 uur begint het al aardig warm te worden, voor ons is dan het einde van de rijdag al in zicht en hebben we er al 300km op zitten. Als we tegen twaalven een rustig plekje in de schaduw zoeken, voor een heerlijke witte boterham met nutella en een colaatje, geeft de thermometer 40 graden aan. Vooral de warme wind zorgt ervoor dat het nauwelijks uit te houden is. Ons coolboxje komt dan echt ontzettend goed van pas. Heerlijk om met deze hitte een koud colaatje, biertje (voor na het rijden he) of waterfles binnen handbereik te hebben. De snelweg is fantastisch, als dit zo doorgaat dan zijn we in een paar dagen in Noord-India. Niet wetende wat ons dan nog allemaal te wachten staat. Dat is het mooie van deze reis. Je weet nooit wat de volgende dag je gaat brengen……
We slapen in Vijayawada, na toch best een tijdje zoeken vinden we een hotelletje dat voldoet aan onze wensen en waar Tilles veilig kan staan.
Wederom rijden we om half 6 ‘s ochtends de snelweg op. Het is de bedoeling om vandaag Hyderabad te halen, misschien zelfs iets verder dan dat. We zijn lekker op weg, zingen goed mee op onze muziek, lachen om de maffe situaties die we op de weg tegenkomen en zijn er al aan gewend dat we lang niet zo erg gaan opschieten als de vorige dag. Zo lekker als het gister ging, gaat het vandaag niet. De snelweg is in aanbouw en dit betekent detour na detour. Doorrijden is er niet bij. Net als je lekker aan het doorrijden bent verschijnt er op JOUW weghelft ineens een truck die spookrijdend jouw kant opkomt. Dat is het signaal dat er op de andere weghelft wegwerkzaamheden bezig zijn. Aan waarschuwingsborden doen de Indiërs niet. Spookrijden is daarbij ook de normaalste zaak van de wereld. Als het korter is of praktischer om via de andere rijbaan te rijden dan kun je die gewoon gebruiken. Niemand die zich eraan irriteert of boos wordt. Iedereen houdt rekening met elkaar. En iedereen kan gebruik maken van die snelweg: boeren met koeien, trucks, bussen, ossekarren, auto’s, fietsers en voetgangers, het maakt allemaal niet uit!
Als buitenlander is het wel even wennen . Maar als je eenmaal doorhebt hoe ze rijden is het (bijna) prima om te doen.
Even een uitstapje naar het rijden in India: Vooropgesteld, in India bestaan geen verkeersregels. Rechts heeft geen voorrang, links ook niet. Op een snelweg is iedereen welkom. Een regel die soms geldt is, hoe groter de auto, hoe meer recht op voorrang én hoe meer je toetert hoe meer kans je hebt op voorrang. We worden echt gillend gek van al dat getoeter. Mo heeft er zo wat een suis in haar oren van overgehouden. Toeteren betekent ‘ik kom eraan’. Mensen steken zonder te kijken de snelweg over, omdat ze geen toeter horen…niet normaal!
Ondanks dat we het rijden nu goed doorhebben is het nog geen vanzelfsprekend dat je dan ook lekker kunt doorrijden, gezien het feit dat we in zeven dagen een mooie snelheid van 35km/u hebben bereikt. (2100km in 57 uur)

Na 3 uur rijden wisselen we van plek en dan zien we opeens dat er bij het koppelingspedaal olie lekt. O nee he!! Slik! Waar komt dit vandaan? Werkhandschoenen aan, motorkap open en checken hoe het met het oliepeil van de koppeling staat. Bijna leeg! Hmzz….en nu? We kijken eens om ons heen of er iemand is die ons zou kunnen helpen. Behalve een auto of truck die ons af en toe passeert zien we achter ons drie armoedige hutjes met Indiërs die ons staan aan te gapen. Deze mensen zijn zo arm dat ze blij zouden zijn als ze een ezel hebben. Over auto’s zullen we ze maar niks vragen. Daarbij zullen ze geen woord Engels verstaan. We besluiten dat het allemaal zo erg niet is, vullen de koppelingsolie bij en gaan er vanuit dat de olie vast niet zo hard uit het pedaal loopt en we misschien wel als nog Hyderabad (250km) kunnen halen. Voor de zekerheid kijken we op onze navigatie (Sygic) waar het eerst volgende dorp/stad is. Nog 30km. Oké, rijden in vierde versnelling en zo min mogelijk schakelen. We zien tijdens het rijden dat de olie er toch iets sneller uitloopt dan verwacht, we halen de 30km, slaan af van de grote weg, vragen de weg naar een garage, maar bij het wederom wegrijden doet de versnelling niets meer en slaat de auto af. Het lukt nog net om de auto langs de kant van de weg te krijgen. Daar staan we dan, in Suryapet, met de kap omhoog. Al snel komen de eerste Indiërs er nieuwsgierig omheen staan. Heel irritant als je even niet weet wat je nu moet. Eerst eens even rustig op een stoepje zitten, even nadenken, even overleggen, even een slokje water. We besluiten een riksja(zo ‘n geel tuktuk karretje) aan te houden en de riksja-driver het probleem te laten zien, zodat hij het de mensen in de garage kan uitleggen. Het plan werkt, ze sturen een monteur naar onze auto. In de tussentijd brengt onze riksja-driver ons langs een vriendin van hem, Simmy. Ze heeft vier jaar in Amerika gewoond en kan uitstekend Engels. In haar huis runt ze een klein weeshuis voor ongeveer 12 kinderen. Helaas zijn ze er dit weekend niet. Simmy neemt ons, samen met haar ouders, op in haar huis. We mogen eventueel zelfs blijven slapen als het allemaal langer gaat duren. Fantastisch hoe zo iets kan lopen. Eerst loop je verloren rond in een dorp, even later zit je bij hele vriendelijke mensen thuis en krijg je een heerlijke lunch voorgeschoteld!
De monteur heeft ons in de tussentijd verteld dat de rubbertjes van de koppeling door zijn. Nieuwe rubbertjes zijn in Hyderabad, 4 uur rijden, te verkrijgen. Hij zal een ‘mannetje’ sturen om deze te gaan halen. Wel zegt hij erbij dat het geen Toyota-rubbertjes zullen zijn, omdat ons model te oud is, dus hij kan niet garanderen dat het gaat werken.
De hele middag kleppen we gezellig weg met Simmy. Zij vertelt over haar leven als Christen, over haar leven in Amerika ten opzichte van India en over haar weeshuis. Haar huwelijk is stuk gelopen en haar ex- man woont in de States met haar dochter die ze al 5 jaar niet meer heeft gezien. Haar zoontje woont nog wel bij haar. Dat is wel echt pittig. Zij ziet haar leven in het teken van God staan en vraagt ons naar onze echtgenoten. Wij vertellen dat die ons komen opzoeken in Delhi en daar laten we het dan maar een beetje bij..sja…
Eén van de dingen die zij heeft geleerd tijdens haar verblijf in Amerika is dat de Westerlingen hun hele leven plannen. Voor Indiërs een vreemd gegeven omdat die eigenlijk met de dag leven en geheel niet bezig zijn met een spaarplan voor hun pensioen of een plan voor een eventueel na te jagen dromen. Leuk om zoiets te realiseren. Het heeft toch heel wat te maken met of jij controle over jouw leven hebt of dat het leven controle op jou heeft. Na deze mooie woorden beseffen wij opeens dat Tilles op dit moment controle over ons heeft en wij geen controle over Tilles. We voelen ons hier niet heel relaxt over en moeten echt even in de remmen qua plannen die we allemaal gemaakt hadden voor de komende dagen. Want stel dat die rubbertjes het niet doen en we misschien een nieuwe koppelingscylinder uit Nederland moeten laten komen, dan staan we hier nog wel even. Spannend dus. Volgens Simmy komt het vandaag allemaal weer goed, we hopen het.
Eindelijk is het ‘mannetje’ terug uit Hyderabad. Om 19u worden de nieuwe rubbertjes erin gezet. Het is één grote performance op straat, starring Suzanne en Madelon, waarbij we veel bekijks hebben. Jammer, het werkt niet, rubbertjes zijn niet goed. Klomp in je maag, nee he, moeten we hier echt nog een week staan? Gelukkig hebben ze nog een set rubbertjes mee, en die blijken om 22u wel te werken. Wat een opluchting! We kunnen morgen weer verder. We blijven en nachtje bij Simmy slapen en vertrekken de volgende ochtend, na heerlijke wentelteefjes en Masala-thee, bereid door haar moeder. Wat hebben wij het getroffen!! We zijn Simmy echt dankbaar voor haar gastvrijheid!

Off we go…..we rijden weer verder met een voldaan gevoel. We rijden via een onwaarschijnlijk druk Hyderabad naar Kamareddy. Een dorpje van niks met de meest ranzige hotelkamers ooit. Nog liever doorrijden dan hier blijven, maar gelukkig vinden we op het laatste moment een groot hotel met een prima kamer. Precies naast een vuilnisbelt met varkens, koeien, straathonden en roofvogels. Het lijkt wel de Serengeti van India .
De volgende ochtend willen we naar Indore. We rijden door de graanvelden van ruraal India. In de ochtendzon zien we mensen op de velden zitten of lopen met een waterkannetje. Wat is dat nou? Verrekijker erbij……dat meen je niet….deze mensen zitten gewoon te poepen, geheel in het zicht! We hadden in Chennai al in de krant gelezen dat maar 60% van de huizen een toilet heeft (met name in de stad), waarvan maar 12% kan doorspoelen. Nou, dan is dit dus het resultaat, het graanveld als toilet. Lekker dan!
We blijken de verkeerde weg te hebben gekozen. Ondanks goed vooronderzoek blijkt deze weg geen snelweg, maar een weg vol gaten. De gaten gaan zelfs over in grind en plotseling zijn we, op een klein TaTa-autootje na, de enige op de weg. Geen idee of de weg doorgaat of zometeen stopt of zometeen weer beter wordt. We doen twee uur over 20km.
Als de weg gelukkig weer wat beter wordt stoppen we even voor een pauze. Klapstoeltjes uit, colaatje en een boterham. Al snel komen de Indiërs er weer omheen staan. Het is een bijzonder gevoel om tussen de graanvelden, werkelijk in de middle-of-nowhere/heel armoedig India te staan en mensen om je heen te hebben waar je geen woord mee kunt wisselen. Het leven van hen en dat van ons staat zóóóó ver uitelkaar. Wat een contrast!
In de middag vinden we een hotelletje in Harda, een stadje, dat dus alleen te bereiken is na 5 uur slechte weg. Behoorlijk geïsoleerd dus. Dat blijkt ook weer als we opzoek gaan naar internet. We vragen de weg, maar worden eigenlijk alleen maar aangestaard. Er komen steeds meer mensen ons heen staan, het zijn er op een gegeven moment wel 30. Mo voelde even hoe het was om Madonna (Madelonna) te zijn en was blij dat ze verlost werd door een man op een scooter die ons voor is gereden naar het internetcafé.
Daarna in ins hotel een wederom heerlijke Indiase curry met naan gegeten, waar we geen genoeg van kunnen krijgen en daarna heerlijk geslapen.
Via Indore zijn we naar Udaipur gereden. Udaipur is onderdeel van Rajastan. Een provincie die we als must-see op de planning hebben staan, maar dat is voor het volgende blog……..

[Show as slideshow]